project kuchomik | fotografia | koncerty | muzyka | fotografia koncertowa

ale o sso chodzi?

2010-06-21T18:57:00.001+02:00

stałych odwiedzaczy i przypadkowych turystów przepraszam za ciszę trwającą już tak długo. żyję. trochę dużo na głowie mam obowiązków, a w międzyczasie pracuję nad nowym, dość odmiennym wizerunkiem mojej strony. właściwie, jest już prawie gotowa, ale wciąż czeka na uporządkowanie treści. proszę o jeszcze chwilę cierpliwości, a na dniach zapraszam na premierę kuchomikowej strony w nowej odsłonie.

jednocześnie informuję, że będzie dostępna pod adresem kuchomik.eu.

podobno cierpliwi dostają więcej... a ja mam nadzieję, że spodoba Wam się nowa odsłona.

coke live fresh noise. o.s.t.r.

2010-05-31T17:00:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.21 : gdzie? palladium : kto? o.s.t.r. :o.s.t.r.,nigdy jego fanem nie byłem, i raczej na pewno nigdy nim nie zostanę. ale okazało się, że jednak na żywo nie jest tak źle, jak myślałem. zdecydowanie kupił mnie żywymi instrumentami w bandzie, a nie czystymi samplami i bitami. i zdecydowanie na plus wypadła warstwa liryczna tego występu, w porównaniu z poprzednimi hiphopowacami tego wieczora. na pewno nie pomogła późna godzina i kilka wcześniejszych koncertów. w ostatecznym rozrachunku, o.s.t.r. jest całkiem git.

coke live fresh noise. łąki łan.

2010-05-31T16:12:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.21 : gdzie? palladium : kto? łąki łan :to już moje kolejne fotograficzne starcie z łąki łan. efekty poprzedniego gdzieś zaginęły w otchłaniach dysków... może to i lepiej? tym razem było niewiele lepiej, ale jednak. muzycznie było również lepiej, więcej żywej muzyki, mniej dicho. i taka forma łąki łanów pasuje o wiele bardziej. swoimi funkowymi rytmami rozbujali całą publikę. sami muzycy, jak zwykle, na scenie bawili się rewelacyjnie. szkoda, że ich wymyślne kreacje zawsze toną we mgle...

może kiedyś się uda... :]

coke live fresh noise. marika.

2010-05-31T15:50:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.21 : gdzie? palladium : kto? marika :pierwszą z gwiazd coke live fresh noise była marika. i jak to ona i jej zespół - zagrali świeżo, letnio i słonecznie. takie założenie przecież ma muzyka, którą tworzy. a publiczność dała ładny feedback, grzecznie falowała, śpiewała i nagradzała gromkimi oklaskami. czyli tak, jak powinno być. nienaganny głos, zespół ładnie zgrany. czego więcej wymagać?

i światełko łądne było :]

coke live fresh noise. zespoły konkursowe.

2010-05-31T15:02:00.001+02:00

: kiedy? 2010.05.21 : gdzie? palladium : kto? amsel dj gregg, irena, nat queen cool, jarza :
w zeszły piątek, w stołecznym palladium, odbył się koncert konkursowy coke live fresh noise. pomiędzy młodymi zespołami, wystąpili: marika, łąki łan i o.s.t.r, ale o nich w następnej odsłonie. teraz czas przyjrzeć się młodziakom. na pierwszy ogień poszli joł-ziomale-hip-hopowcy, amsel dj gregg. bez owijania w bawełnę - jestem na nie. co drugi wers mięcho, do tego dość toporny bit. nie kupuję.

żeby nie było, że było tak do końca źle, to występ panów-ziomalów, swoimi wygibasami upiększyły tancerki z jakiegoś-popularnego-programu.drugim zespołem konkursowym był pop-rockowo-alternatywny zespół irena. i tak zupełnie serio mówiąc, ze wszystkich tam zaprezentowanych wykonawców, to właśnie oni najbardziej nadawali się na zwycięzcę. panowie prezentują letnio-bananową wersję rocka, ale da się ich posłuchać. wchodzą lekko i bez pretensji. bardzo istotnym elementem ich występu była lampka stojąca na piecu basowym.

trzecim z kolei kandydatem do wygranej, był band nat queen cool, czyli projekt natalii lubrano, wokalistki miloopy. zdecydowanie i bezapelacyjnie - lepiej wypada w tamtej formacji. bo nat queen cool, niestety wbrew nazwie królową takiej muzyki nie jest, po drugie - cool też nie jest. ciut męczące były wybryki tych państwa na scenie, dlatego też szybko uciekłem. szkoda, że to nie było coś pokroju kolektywu tymon&miloopa.

na koniec zaprezentowali się znów panowie-ziomalowie-hip-hopowi, jarza. propozycja, którą przedstawili, była na tyle nie do przyjecia, że im nawet zdjęć nie zdążyłem zrobić. panowie przedwcześnie opuścili scenę...
podsumowując, było przede wszystkim hiphopowo, jednak zdecydowanym faworytem byli panowie prezentujący muzykę gitarową. warto dodać, że zwycięzca tego festiwalu wystąpi na coke live music festival. gwiazdy wieczoru już niebawem!

lamb of god

2010-05-26T16:10:00.001+02:00

: kiedy? 2010.05.25 : gdzie? progresja : kto? lamb of god :
bezapelacyjnie, ten koncert był świętem metalu w najczystszej postaci. po raz pierwszy na polskiej scenie zagościli panowie z lamb of god. oczekiwania były duże, zarówno do zespołu oraz do publiczności. no i obie strony wywiązały się ze swojego zadania perfekcyjnie. w progresji ludzi było pod korek, a wśród nich tylko niewielu nieporuszonych maruderów - znakomita większość kręciła młyn pod sceną. muzycy wykorzystali taki feedback znakomicie i zagrali chyba najlepiej, jak potrafią. na pewno oskrzydlała ich gorąca atmosfera w klubie, czego nawet nie próbowali ukrywać. wręcz przeciwnie - kilka razy w ciągu koncertu można było usłyszeć ze sceny, że polska publiczność jest najbardziej szalona. a flaga, która wylądowała w rękach randy'ego niejednokrotnie służyła mu jako okrycie, w którym dumnie paradował po scenie. sama radość.

setlista:
01. the passing - intro
02. in your words
03. set to fail
04. walk with me in hell
05. something to die for
06. ruin
07. hourglass
08. dead seeds
09. blacken the cursed sun
10. descending
11. contractor
12. laid to rest
13. omerta
encore:
14. vigil
15. redneck
16. black label

PS. i na koniec, element rozrywkowy z koleżanką po fachu i nie tylko, czyli z frotą i jej numerkiem z szatni:

hunter

2010-05-19T13:00:00.002+02:00

: kiedy? 2010.05.15 : gdzie? stadion syrenki : kto? hunter :
po porządnym gigu acids, przyszedł czas na zespół, za którym szczególnie nie przepadam, czyli hunter. swoją muzyką porywają tłumy, nie mnie - powtarzanie ciągle tych samych patentów i granie na jedno kopyto nie jest dobre. na szczęście widowisko robą całkiem niezłe, wisielce, wielka maskotka, przedstawiciele ludów prymitywnych... jest na co popatrzeć. ale, żeby nie było, że tylko narzekam, to całkiem nieźle wypadła niespodzianka - set akustyczny przygotowany specjalnie z okazji 25-lecia zespołu.

jako że zdjęć z koncertu dużo, to zapraszam do obejrzenia pozostałych w galerii.

acid drinkers

2010-05-17T01:05:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.14 : gdzie? stadion syrenki : kto? acid drinkers :
acids, to zdecydowanie i bezapelacyjnie jeden z moich ulubionych polskich zespołów. korzystam praktycznie z każdej możliwości zobaczenia ich na żywca, a mordę zawsze mam wtedy wesołą. a radości pohamować nie mogę już zupełnie, kiedy widzę kwasów na scenie w tak dobrej formie, w jakiej byli w sobotę. zgodnie z tym, co ostatnio powiedział titus, dla nich nie ma znaczenia, czy grają jako pierwsi, środkowi, czy też są na 32 pozycji w kolejce do sceny - zawsze grają na 100%. i tak było tym razem, a ze sceny (niestety) bardzo nieliczna publiczność usłyszała największe szlagiery poznaniaków. po takim koncercie rośnie mi apetyt na zapowiadany na jesień album...

yeah rockerka!

crippled black phoenix

2010-05-16T17:04:00.001+02:00

: kiedy? 2010.05.14 : gdzie? progresja : kto? crippled black phoenix :
w juwenaliowo-piątkowy wieczór w progresji przed bardzo nieliczną publicznością wystąpił zespół, który udowodnił, ze feniks nie musi być złoty, żeby zachwycać. okazało się że może być czarny, a na dodatek kaleki. otóż brytyjski oktet crippled black phoenix pokazał, jak się gra z fantazją. ale po kolei - rozgrzewką publiczności, całkiem udaną, zajęli się warszawiacy z nao. rock pocztowy ostatnio robi się bardzo popularny, a młode zespoły dają sobie z nim całkiem nieźle radę. zagrali całkiem w porządku, bez przynudzania i zbędnego rozwlekania się. niemniej jednak, droga przed nimi jeszcze długa, mam nadzieję, że dużo bardziej rozświetlona, niż mała scena w progesji...

po krótkiej przerwie technicznej na scenie zawitali brytyjczycy, każdy z muzyków wyglądał, jakby był wyciągnięty z innej przegródki na półce z płytami. wizualnie nie mieli ze sobą ani jednej cechy wspólnej. muzycznie? również było ciekawie, pojawiały się zawodzące solówki rodem z prog-rocka, były wiolonczela, szalone klawisze i do tego wokalista śpiewający bez najmniejszego zawahania. na pełnym luzie, bez wysiłku. i z kawałka na kawałek było coraz lepiej i w sumie zebrał się niespełna dwugodzinny set. przyznam, że wcześniej o nich nie słyszałem, myspace mnie zachęcił, a koncertowo mnie porwali. kawał dobrej muzyki! niestety... światła było jeszcze mniej. ach ten pocztowy styl...

british sea power

2010-05-11T13:07:00.001+02:00

: kiedy? 2010.05.07 : gdzie? dziedziniec główny uw : kto? british sea power :
ostatnim zespołem piątkowego wieczora byli british sea power. nie był to ani koncert fajny, ani koncert ładny, ani przebojowy. taki brit-pop-rock, którego nie trawię. i do tego światło było paskudne, a scena zadymiona... dlatego też efekty takie, a nie inne.

voo voo

2010-05-10T18:00:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.07 : gdzie? dziedziniec główny uw : kto? voo voo :
i znów krótka przerwa, zmiana sprzętu i znów waglewski pojawia się na scenie. tym razem po raz ostatni tego wieczora, razem ze swoim podstawowym zespołem - voo voo. jak to na voo voo przystało, zagrali w pełni swoich możliwości. mimo dwóch poprzednich występów waglewski nadal trzymał się mocno i nie żałował sobie solówek. w drugiej połowie koncertu, pałeczkę przejął jednak mateo pospieszalski, opętany saksofonista i wokalista. interakcja między publiką a zespołem była rewelacyjna, mateo swoim zachowaniem na scenie porwał tłumy. no i przyznać muszę, że voo voo nie są słowni - przy okazji wydania albumu samo voo voo zapowiadali, że więcej starych kawałków grać nie będą. na szczęście, zespół o tym zapomniał i na koncertach nadal rozbrzmiewają najbardziej znane przeboje starego voo voo. jak zwykle było mistrzowsko, bardzo dobry koncert.

waglewski. maleńczuk.

2010-05-10T17:41:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.07 : gdzie? dziedziniec główny uw : kto? waglewski maleńczuk :
po chwili wytchnienia i szybkiej zmianie sprzętu na scenie, przed publicznością ponownie pojawił się waglewski senior. tym razem w towarzystwie macieja maleńczuka. duet to znany pod pseudo koledzy, a znajomość ta zaowocowała przecież niebylejakim albumem długogrającym. koncert na luzie i bez spinki, z żartobliwymi tekstami i poważnymi pieśniami. minęło szybko i lekko, a waglewski nadal pozostawał przy siłach.

waglewski. fisz. emade

2010-05-09T03:02:00.000+02:00

: kiedy? 2010.05.07 : gdzie? dziedziniec główny uw : kto? waglewski fisz emade :
juwenalia warszawskie, na pierwszy strzał studencka feta w wydaniu uw. głównym daniem piątkowego wieczoru zdecydowanie był wojciech waglewski - tego pana przedstawiać nie trzeba. po prostu jeden z największych mózgów muzyki naszych czasów. zdecydowanie i niezaprzeczalnie. na dziedzińcu uw robił wszystko, żeby tylko potwierdzić tę tezę. czy udało mu się? o tym w następnym odcinku. pan voovoo w piątek stanął przed wielki zadaniem, miał zagrać 3 koncerty, jeden po drugim, jednego wieczora. pierwszym z nich był występ w towarzystwie potomków, fisza i emadego. no i zupełnie niespodziewanie zagrali piosenki pochodzące z męskiej muzyki. sam koncert dość statyczny, jednak zupełnie bez zarzutów, po prostu - było w porządku.

ray wilson

2010-05-07T15:12:00.000+02:00

: kiedy? 2010.04.29 : gdzie? proxima : kto? ray wilson :
ray wilson to na pewno jeden z tych bardziej niedocenionych muzyków z pokaźnym bagażem doświadczeń. za nim przecież kariera w genesis, scorpions i rpwl (ostatnio o nich pisałem), a mimo to jest mało doceniany i zapomniany... a muzykiem jest dobrym, trochę zagubionym, ale ostatni album stiltskin był naprawdę bardzo dobry. na koncert mimo wszystko przyszło niewiele osób... skromna garstka fanów liczyła może 100 osób. a szkoda, bo koncert był naprawdę przyzwoity i nie wiało nudą zdecydowanie. nie pozostaje nic innego, jak ponarzekać na frekwencję i światło do pasa...

raz dwa trzy

2010-04-30T10:57:00.000+02:00

: kiedy? 2010.04.28 : gdzie? fabryka trzciny : kto? raz dwa trzy :
pod dłuuuuugiej przerwie spowodowanej wiadomo-czym, na warszawskiej scenie znów zaczynają grać zespoły... w fabryce trzciny zagrał zespół-legenda, banda adama nowaka, czyli raz dwa trzy. fanem nie jestem, jednak raz na jakiś czas chętnie wracam do ich muzyki, zawsze profesjonalnej, zupełnie bezpretensjonalnej, ale za to bardzo pochłaniającej. jednak o gwieździe wieczoru za chwilę. rozgrzewką zajęli się panowie z duetu twilite. od momentu, kiedy ostatnio ich słyszałem - jest postęp, a zapowiadana płyta może być całkiem ciekawa - na gościnnych występach pojawi się maciejewski z much. a występ był miły, ładnie nagłośniony, choć mam wrażenie, że muzycy byli nieco skrępowani...

na raz dwa trzy nie trzeba było czekać długo. w czasie występu zespół zaprezentował materiał z najnowszego albumu, i jak zwykle wszystko, co działo się na scenie, było skrojone co do milimetra. niestety, pod względem zdjęciowym, koncert należał do hardcore'owych... na fotografowanie było niespełna 5 minut, a nowak na scenie pojawił się pod koniec mojego czasu. na domiar złego, siedział w cieniu... raz dwa trzy jest zdecydowanie zespołem, który nie zawodzi i warto do nich często wracać.

50 cent

2010-04-07T16:01:00.002+02:00

: kiedy? 2010.04.06 : gdzie? torwar : kto? 50 cent :
zupełnie nie moja kraina muzyczna, w związku z tym powiem tyle - supportem był zespół pokahontaz, czyli coś, co powstało na gruzach zasłużonej paktofoniki. i na tym obszary wspólne się kończą - nie dało się tego występu słuchać. oglądało się równie ciężko, bo na scenie panowała magenta, skupiona na tył sceny. na szczęście skończyło się szybko. na gwiazdę wieczoru przyszło trochę poczekać. w międzyczasie do prawie pustego torwaru napłynęło trochę osób - w sumie, coś koło 2,5 tysiąca osób. kiedy na scenie pojawił się 50 cent z g-unit, okazało się, że jednak nie będzie fajerwerków. nad sceną dominował wielki, ciut przerysowany, wizerunek gwiazdy wieczoru. mi do gustu taka forma koncertu nie przypadła, jednak wole żywe instrumenty, siarkę i ogień. ale brzmiało to wszystko dość bardzo profesjonalnie. w końcu do światowa czołówka.

dziwna to mania, ciągłe się trzymanie za siusiaka... epoka michaela jacksona?

mono

2010-04-04T23:27:00.000+02:00

: kiedy? 2010.04.01 : gdzie? centralny basen artystyczny : kto? mono :
zagrali w prima aprilis, ale koncert nie był żartem. odbył się i był znakomity, a żartem, bardzo nieśmiesznym, było panujące w jego czasie światło. ale po kolei, mono, rockowcy pocztowi z japonii, w czasie swojej kolejnej wizyty w polsce zagrali dwa koncerty. pierwszym z nich był występ w warszawskim centralnym basenie artystycznym. był to, bez wątpienia, koncert jednej z ważniejszych dla mnie ekip. rozgrzewką publiczności zajęli się panowie z kyst, którzy zagrali krótki set swojego jazgotu, łomotu perkusyjno-perkusyjno-gitarowego, doprawionego pokrzykiwaniem i pojękiwaniem do mikrofonu. ciekawe to zjawisko, wyjątkowo niepowtarzalne na naszej, rodzimej scenie. nie mam jednak przekonania, czy przekonali mnie do siebie tym swoim grajkowaniem.

na japończyków, na szczęście, nie trzeba było długo czekać. niestety, tuż przed ich wejściem na scenę, oświetlenie przygaszono do takiego poziomu, że blask z ekranu telefonu komórkowego dawał znacznie więcej światła. z odsieczą przyszło to, co przyszło i efekt końcowy nie jest taki tragiczny. a jak było, poza tym, ze ciemno? mono zabrało, nie tylko mnie, w daleką muzyczną podróż. wszystkie dźwięki ich muzyki były bardziej przenikliwe, niż te pochodzące z płyty. nastrój udzielił się publiczności, która w większości słuchała w skupieniu, ale oczywiście musiało się znaleźć kilku debili, którzy w najlepsze urządzali sobie pogaduszki. było och i ach. a podróż ta trwała pod godzinę i czterdzieści minut. jeżeli ktoś lubi, a wahał się, czy iść - następnym razem musi się wybrać obowiązkowo. są niesamowici, zupełnie anonimowi na scenie, ze spuszczonymi głowami, bez słów, w półmroku. nie wiem czemu, ale kojarzą mi się z bezimiennymi mordercami...

setlista:
1. ashes in the snow
2. burial at sea
3. kidnapper bell
4. pure as snow
5. sabbath
6. yearning
7. follow the map
8. halcyon (beautiful day)
9. everlasting light

rpwl

2010-04-01T15:36:00.000+02:00

: kiedy? 20100329 : gdzie? progresja : kto? rpwl :
gwiazdą wieczoru był niemiecki zespół grający prog rocka - rpwl. panowie zasłynęli na świecie między innymi dzięki temu, że podjęli się grania całych koncertów z coverami pink floyd... z różnym efektem, który w przypadku większości utworów sprowadzał się do koszmarnego świętokradztwa. tym razem, na szczęście, zespół podjął się prezentowania własnego materiału i dobrze. koncert otworzył astronomy domine w całkiem znośnej aranżacji, następnie pojawiły się utwory pochodzące z pierwszych płyt zespołu. wszystko to było okraszone przemówieniami wokalisty, w dość irytującym germańskim wydaniu języka angielskiego. czy się podobało? było naprawdę nieźle, dużo lepiej niż w przypadku rpwl plays pink floyd, a na szczególną uwagę zasługuje gitarzysta, który po prostu pozamiatał.

in the twilight

2010-03-30T17:10:00.000+02:00

: kiedy? 2010.03.29 : gdzie? progresja : kto? in the twilight :
wczoraj w progresji wylądowałem dość niespodziewanie, na progresywnym wieczorze obstawionym przez nasze miejscowe in the twilight, już kiedyś obecni przed moim obiektywem, oraz niemiecki rpwl. w porównaniu z zeszłorocznym występem - było lepiej, pod każdym względem. przede wszystkim wokalista zmienił stylówę i poprawił swoje umiejętności wokalne, a cały zespół brzmiał bardziej spójnie. jeśli chodzi o umiejętności, zdecydowanie na scenie najbardziej wyróżniał się gitarzysta, a kroku dzielnie dotrzymywała mu pani bassowa.

aga zaryan

2010-03-29T01:58:00.000+02:00

: kiedy? 2010.03.23 : gdzie? palladium : kto? aga zaryan :
wtorek był dziwnym dniem, w progresji grał eric bell (ex thin lizzy), czyli twórca przeboju whiskey in the jar. któż tego kawałka nie zna? a kto go zna w oryginale, hm? na miejscu zastaliśmy kilkanaście ledwo-ciepłych osób oczekujących na ten wątpliwy koncert. sami byliśmy nie do końca przekonani, czy chcemy w tym uczestniczyć, w związku z czym postanowiliśmy postawić na wyższą kulturę i pognaliśmy na złamanie karku do palladium na koncert agi zaryan, w celu doznania odrobiny jazzu. a że zupełnie się na tej muzyce nie znam, to słowa o koncercie raczej nie napiszę... poza tym, że dawno się nie czułem takim intruzem w czasie koncertu, bo każde klapnięcie lustra burzyło kwintesencję selektywnych dźwięków płynących w kierunku mocno skoncentrowanej publiczności.

zdecydowanie lepiej wchodzi mi jazz w wydaniu bardziej frywolnym, czyli w formie proponowanej przez trifonidis free orchestra.

gaba kulka

2010-03-29T01:02:00.000+02:00

: kiedy? 2010.03.20 : gdzie? stodoła : kto? gaba kulka :
no i gwiazda wieczoru - gaba kulka, a zaświecili jej, jakby była pierwszym supportem. a jak zagrała? zagrała, jak to gaba, czyli bardzo poprawnie. w ramach dalszych niespodzianek wieczoru, w czasie pierwszego kawałka na scenie - tym razem w roli gościa - zawitała karen i popisała się nie byle jakim solo na saksofonie. a potem było po gabowemu, szkoda tylko, że bez gitary, której niejednokrotnie mi brakowało. bardzo brakowało... natomiast zdecydowanie najjaśniejszą gwiazdą na scenie był robert rasz, perkusista nieziemski. występ, jak zwykle na plus. na koniec gaba, brzdąkając na ukelele, zaśpiewała creep. z dedykacją dla wszystkich tych, którzy tego dnia powinni być we wrocławiu, ale z różnych przyczyn nie mogli. jak mniemam, chodziło o koncert amandy palmer. na krytykę, niestety, zasługuje część publiczności siedząca pod samą sceną - koncert, to nie festyn osiedlowy - nie wpieprza się frytek, siedząc jak na pikniku!

szkoda tego paskudnego światła, bo i zdjęcia wyjątkowo słabe wyszły :(

berry

2010-03-26T17:05:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.20 : gdzie? stodoła : kto? berry :
chwilę po występie uroczej dunki, na scenie zainstalowało się pochodzące z francji trio, berry. dwie gitary i kobiecy głos. zapowiadało się dobrze, no i dobrze było, chociaż momentami delikatnie monotonnie. berry dysponuje naprawdę ładnym i ciepłym wokalem, który bardzo dobrze wykorzystuje. zdecydowanie muzyka to nastrojowa i stonowana. biorąc jednak pod uwagę temperament zespół występujących tego wieczora, to berry powinna grać jako pierwsza, potem orzeźwiająca karen i na koniec gaba. wybrana tego wieczora kolejność zespołów spowodowała to, że publiczność delikatnie się przymuliła przed koncertem gaby.

mademoiselle karen

2010-03-25T12:32:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.20 : gdzie? stodoła : kto? mademoiselle karen :
jak co roku, w ramach francophonic festival odbywają sie koncerty mniejsze i większe, ale wszystkie nawiązujące do kultury francuskiej. w sobotę w stodole wystąpiły 3 zespoły z kobietami na czele - mademoiselle karen, berry i gaba kulka. na pierwszy ogień poszła dunka, znana z zespołu cześka co śpiewa, czyli karen. w czasie swojego występu, jak zwykle oczarowała publiczność swoją francusko-angielsko-duńsko-polską konferansjerką i bardzo lekkim podejściem do muzyki, której wydźwięk jest bardzo żartobliwy. do tego rewelacyjnie szybko wpada w ucho i zapada w pamięci. w czasie koncertów karen zabawom z muzyką i instrumentami nie ma końca, poza tym nie często zdarza się, żeby to kobieta grała na saksofonie. a wszystko to utrzymane w delikatnym stylu retro. pod koniec, gościnnie na scenie pojawiła się gaba w celu poplumkania na klawiszach i zaśpiewania jednego kawałka. karen fajna jest!

strachy na lachy

2010-03-23T13:21:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.13 : gdzie? dekompresja : kto? strachy na lachy :
dzień po gigu rammstein i dzień przed występem tokio hotel, które to przyszło mi fotografować, wybrałem się do łódzkiej dekompresji na strachy na lachy, wspierane przez orchid. dekompresja, to miejsce dziwne - zaadaptowane na klub stare kino, w którym podłoga dość stromo opada w stronę sceny - nie wyobrażam sobie tutaj fanów kręcących młyn... tym bardziej, że podłogi są drewniane i mało stabilne. drugą rzeczą, która mnie zdziwiła, to frekwencja w fosie - 4 fotografów, z czego dwóch z małpkami. poza różnymi dziwactwami w tym klubie, to światło i dźwięk mają naprawdę niezłe! ale po kolei, najpierw zagrali poznaniacy z orchid, zespół natalii f., którą przy mikrofonie spotkamy na koncertach zespołów nathalie and the loners, czy happy pills. orchid gra piosenki ładne, miłe i cukierkowe, jak ktoś tak lubi, to się będzie na pewno podobać.

entuzjazm, który i tak był znikomy, opadł doszczętnie, kiedy ochroniarz wyprosił łukasza z fosy, bo manager powiedział, że może być tylko 4 fotografów w fosie. i w tym momencie przypomina mi się legendarny już przypadek tłocznej fosy z koncertu ulvera (opisywany tutaj i tutaj i w jeszcze kilku innych miejscach)... co za ironia losu - w krakowie fosa ciasna i krótka, w łodzi szeroko, scena długa... a strachy? strasznie komercyjna kupa... ale tłumy szaleją i to kupują. jak na mój gust zespół nie prezentuje niczego ciekawego z płyt i nie broni się koncertowo. większość utworów bazuje na chwytliwych refrenach i podobnych patentach na zwrotki. po 3 kawałku robi się mdło... a odczucia te wzmaga wygląd zespołu. ciut weselnie, ciut disco, ciut bezpłciowo... a gdzie jest ta dusza gwiazd pankroka z pidżamy porno, mimo że naciągana, to bardziej wiarygodna...

a panowie zagrali

w ramach podsumowania ponownie podkreślę, że zajebiście boli mnie to, że taka muzyka się tak dobrze sprzedaje... tania muzyczna pożywka, a w łodzi, to i tak jedno z większych wydarzeń koncertowych... zdecydowanie nie kupuję.

ulver

2010-03-19T15:18:00.001+01:00

: kiedy? 2010.02.22 : gdzie? studio : kto? ulver :
archeologia, bo tym też czasami trzeba się zająć. to chyba jedno z najbardziej niespodziewanych wydarzeń muzycznych tego roku w polsce, bo ulver to zespół legendarny i wyjątkowy. po pierwsze - norwegowie przeszli dość znaczną metamorfozę, od black metalu do elektroniki i ambientu. po drugie - ulver w ciągu swojej 17-letniej historii zagrał dosłownie kilkanaście koncertów. a jeden z pierwszych na tegorocznej trasie odbył się w krakowskim klubie studio. ku mojemu, i nie tylko mojemu, zdziwieniu, publiczność była wyjątkowo liczna - studio było zapełnione po brzegi. ciepło na sercu się zrobiło, na samą myśl, że mają tylu fanów. ale po kolei - gościem specjalnym na supporcie byli tides from nebula, którzy oficjalnie teraz nie koncertują - jak widać, zdarzają się wyjątki potwierdzające regułę. zagrali jak zwykle - wybuchowo. i nawet fakt, że grają przed publiką oczekującą innej muzyki im nie przeszkodził w zebraniu gromkich owacji. tym razem na zdjęciach będzie dużo stołka, bo to on był jedynym oświetlonym obiektem na scenie...

chwile po występie cebul, na scenie zapadł kompletny mrok i pojawił się na niej mroczny atilla, jako projekt void ov voices. fani sunn o))) i mayhem byli pewnie wniebowzięci, brakowało tylko dronów. na scenie oświetlony czterem zniczami, zakapturzony atilla bulgotał i nie było widać nic. ciężkie przeżycie...po bulgotach piekielnych nadszedł czas na gwiazdę wieczoru. i tutaj muszę pozwolić sobie na małe wtrącenie i marudzenie. pociągnę temat, który poruszyła już frota... w bardzo ciasnej fosie, nagle znalazł się pierdyliard fotoreporterów, z czego połowa dysponowała małpami... było do tego stopnia ciasno, że wykonywanie jakichkolwiek ruchów stało się niemożliwe. oczywiście poskutkowało to tym, że fotorepo zostali zrównani z ziemią przez fanów, a zdjęcia wyszły, jakie wyszły... nie dość, że światło było nędzne, to jeszcze wszyscy sobie po głowach skakali. zastanawia mnie to, skąd i dlaczego w fosie znalazło się tylu osobników?! ulver jest chyba jednym z najbardziej niszowych zespołów świata, a nagle się okazuje, że w polsce mówi/pisze się o takich wydarzeniach... cuda! a co do koncertu - zgodnie z przewidywaniami, było bardzo atmosferycznie i nastrojowo. muzycy byli zgrani co do milimetra, chociaż początkowo głos kristoffera rygga aka garma nie domagał, ale z czasem było zdecydowanie lepiej. znakomitym uzupełnieniem muzycznej, najważniejszej części tego wieczora, były wysublimowane wizualizacje pokazujące najróżniejsze dziedziny ludzkiego żywota, nie tylko te przyjemne... dyskusyjna może być decyzja zespołu o ocenzurowaniu materiału wideo podczas rock massif. ze względu na historię naszego kraju, muzycy zdecydowali się nie wyświetlać fragmentów filmów z obozów koncentracyjnych... od pierwszych dźwięków eos górę wzięły dźwięki i emocje, jasnym było to, że to będzie występ powodujący tysiące dreszczy. i tak faktycznie było - a to, co dobre, szybko się kończy... niespełna półtorej godziny minęło w oka mgnieniu, a zespół zgodnie ze swoim zwyczajem - po prostu się pożegnał i zniknął ze sceny.

setlista:
1. eos
2. let the children go
3. little blue bird
4. rock massif
5. for the love of god
6. in the red
7. operator
8. funebre
9. silence teaches you how to sing
10. plates 16-17
11. hallways of always
12. porn piece or the scars of cold kisses
13. like music
14. not saved

kazik na żywo

2010-03-17T12:05:00.001+01:00

: kiedy? 2010.03.16 : gdzie? stodoła : kto? knż :
to moje kolejne podejście do kazika i jego projektów. tym razem padło na knż. i nawet nie było tak źle, jednak nie wytrzymałem do samego końca... kazik, jak zwykle, zapełnił publicznością całą stodołę. trochę nie rozumiem fanatyzmu fanów zespołów około-kazikowych... bo ani to muzyka odkrywcza, ani to coś wyjątkowego, ani wspaniałego. a z mojego punktu widzenia raczej bardzo wtórna i powtarzalna. mimo wszystko jednak, zagrali żywiołowo, na co publika zareagowała odpowiednio i pod sceną naprawdę było skocznie, a mi całkiem miło się słuchało, na przykład, taty dilera. no i niestety, stodolane światło znów pokazało, że nie lubi za bardzo fotografów...

a może popularność kazika wynika z tego, że na naszej rodzimej scenie, mimo coraz większej ilości dobrych zespołów, dzieje się za mało?
ps. gdzie są dredy litzy?!
pps. pozostałe zdjęcia do zobaczenia tutaj.

combichrist

2010-03-16T15:00:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.11 : gdzie? progresja : kto? combichrist :
w przeddzień koncertu rammstein w łodzi, w progresji zagrał ich support - combichrist. klimaty muzyczne to bardzo odległe od moich upodobań, electro nie zdarza mi się słuchać... jednak koncert, który dali zamerykanizowani norwegowie, utwierdził mnie w przekonaniu, że muzyka grana na żywca jest jednym z podstawowych czynników do wydawania osądów na temat tego, czy zespół jest fajny czy nie. a combichrist na żywo ma pierdolnięcie, i to nie byle jakie. ale zanim na scenę wpadła banda dzikusów z combichrist, rozgrzewką publiczności zajmowali się panowie z red emperez - stosując kryterium, o którym wspomniałem - nie jest to fajny zespół. zmęczyli mnie okrutnie, przez godzinę grali swoje kompozycje będące autoplagiatami...

pojawienie się muzyków z combichrist zwiastowało wzmagające się zadymienie i błyski stroboskopów. w czasie pierwszych trzech kawałków naprawdę trudno było dojrzeć postacie na scenie... albo ciemnica, albo oślepiająca jasność, do tego nadpobudliwy wokalista, elektronika i dwa galopujące zestawy perkusyjne. czysty żywy ogień ze sceny. i tak, jak wcześniej mówiłem - nie gustuję w takich dźwiękach, ale panowie swoim brakiem granic mnie porwali... i za wygląd +10 do fajności.

a dowodem na gigantyczną energię tego elektro-perkusyjnego show niech będzie fakt, że bębniarze zużywali średnio 2 komplety pałek na numer... grzmocili potężnie, a akustyk ładnie to podkreślił.
setlista:
1. the rain of blood
2. scarred
3. get out of my head
4. fuck that shit
5. get your body beat
6. this is my rifle
7. today we are all demons
8. electrohead
9. are you connected?
10. blut royale
11. shut up and swallow
encore:
12. feed your anger
13. this shit will fuck you up
encore:
14. wtf is wrong with you

levinhurst

2010-03-11T14:42:00.001+01:00

: kiedy? 2010.03.10 : gdzie? progresja : kto? levinhurst :
levinhurst, czyli 2/3 the cure na scenie. to brzmi dumnie i zapowiada całkiem niezłe show i grę na poziomie. odwiedzenie ich spejsa zweryfikowało moje wyobrażenia, a to, co się wydarzyło później, spowodowało, że z progresji uciekałem jak najszybciej... pierwszym niepokojącym sygnałem była liczna, składająca się z kilkunastu osób publika, drugim - support, zespół todobro. a to było zuo, najczystszej postaci. tak długo, jak wokalista nie piał, było naprawdę nieźle - czar pryskał razem z pojawieniem się trudnego do opisania głosu pana wokalnego. który to z resztą, wyglądał jak straszny strach na wróble. a grali, niestety, ponad 50 minut...

niestety, na gwiazdę wieczoru trzeba było poczekać. albo to gwiazda czekała na to, aż publiczność osiągnie zawrotną ilość 40 osób... no, ale w końcu zaczęli grać. gdzieś tam w środku miałem nadzieję, że jednak są zwierzami koncertowymi i z tych swoich gniotów wyduszą chociaż trochę ognia i energii. niestety, po raz kolejny się rozczarowałem. byłbym wściekły, gdyby przyszło mi zapłacić za bilet, na to duszenie kota. z ciekawostek, to był to jeden z niewielu koncertów, w czasie których perkusista był oświetlony przyzwoicie, a basser - nawet całkiem ładnie sobie radził - grał z nut. ogólnie, muzyczna oprawa była całkiem sympatycznie brzmiąca, jednak ponownie tego wieczora - wokal powodował we mnie wzrost niechęci do zepsołu...

lao che

2010-03-07T22:15:00.002+01:00

: kiedy? 2010.03.06 : gdzie? palladium : kto? lao che :
lao che na żywo nie widziałem od czasów wydania powstania warszawskiego. zawsze mi było na ich koncerty jakoś nie po drodze, mimo że to jeden z moich ulubionych polskich zespołów. w końcu jednak okazja się nadarzyła i wybrałem się do warszawskiego palladium. mimo konkurencyjnego koncertu w stodole, chociaż target raczej trochę inny, klub był wypełniony po brzegi. jako, że impreza zaczęła się wielce punktualnie, to spóźniłem się na bajzla i dotarłem dopiero na połowę występu radio bagdad. nigdy wcześniej nie słyszałem ich na żywo... i nieszczególnie znam ich dokonania muzyczne. na podstawie 5 kawałków stwierdzam, że grają całkiem sympatycznego rocka, może delikatnie zbyt ugładzonego... ale na support się nadają, jak najbardziej. do wybuchu agresji doprowadziło mnie zachowanie publiczności, która ciągle skandowała lao che! lao che!, podczas gdy na scenie całkiem sprawnie grał zupełnie inny zespół. słabe, tym bardziej, że panowie dawali radę!na gwiazdę wieczoru nie trzeba było długo czekać i bez zbędnego gadania, zaczęli grać. w czasie koncertu pojawiły się utwory pochodzące ze wszystkich krążków zespołu, ze szczególnym uwzględnieniem tych pochodzących z ostatniego albumu prąd stały/prąd zmienny. i dobrze, bo bardzo zyskują przy ponownym spotkaniu - na żywo. spisało się nagłośnienie, ze światłem było trochę gorzej, ale za to w międzyczasie pojawiały się atrakcyjne wizuale. to, co cieszyło najbardziej, to atmosfera panująca wśród publiczności. nawet na koncertach metalowych często nie ma takiego radosnego młyna pod sceną, a audytorium nie reaguje tak żywiołowo na zespół. przyznać trzeba lao che, że grają na 110%, a ich brzmienie na koncercie powoduje to, że ciało samo zaczyna pląsać i skakać. +10 punktów do wszystkiego otrzymuje, za żywiołowość, skoczność i całokształt - denat, czyli pan od samplera.

zdjęcia bez szału, ale kilka więcej można zobaczyć jeszcze na cgm.pl.
setlista:
1. historia stworzenia świata
2. krzywousty
3. godzina w
4. chłopacy
5. pigularz
6. urodziła mnie ciotka
7. czas
8. bóg zapłać
9. populares (homotwist)
10. sam o'tnosc
11. wielki kryzys
12. tramwaj
13. hydropiekłowstąpienie
14. kanały
15. do syna józefa cieślaka
16. kryminał
17. drogi panie
18. czarne kowboje
19. prąd stały / prąd zmienny
encore:
20. stare miasto
21. astrolog
22. hiszpan

corruption

2010-03-07T02:52:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.02 : gdzie? hard rock cafe : kto? corruption :
drugim headlinerem był corruption. panowie kazali na siebie trochę czekać, jednak to co zaprezentowali na scenie później, w zupełności pokryło wszelkie niezadowolenie fanów. było mocno i bardzo, bardzo energetycznie. dźwięki wylewające się z głośników nie pozwoliły na spokojnie picie drogiego piwa. ciemna strona mocy ściągała swą siłą większość osób pod scenę. koncertowi nie można nic zarzucić, był po prostu bardzo dobry. rufus ze swoją spółką potrafią publiczność zaczarować. mimo granych nowych, przedpremierowych kawałków, publika szalała. na deser, rzecz znana stałym bywalcom, ale jakże miła za każdym razem: dziewczyny z the lucifers. od stroju zakonnic, po samą bieliznę.

setlista:
1. hellyeah!
2. murdered magicians
3. sleeper
4. candy lee
5. addicts, lovers...
6. engines
7. in league with the devil
8. freaky friday
9. 99% of evil
10. devileiro
11. hate the haters
12. lucy fair
encore:
13. blasting foreskins
14. wasted

carnal

2010-03-07T00:25:00.000+01:00

: kiedy? 2010.03.02 : gdzie? hard rock cafe : kto? carnal :
pierwszym filarem trasy bourbon river re-creation tour jest carnal. na scenie pojawili się nieco spięci, jednak z każdym kolejnym kawałkiem rozkręcali się, a pełne żagle rozwinęli w okolicach 3 utworu... włosy muzyków fruwały po całej scenie, a tuż pod nią radośnie bawiło się liczne grono zebrane w hrc. są tacy również, dla których zespoły tego wieczora były przygrywką do kotleta urodzinowego... bosski to widok, zblazowani ludkowie przy rozbebłanym torcie na koncercie, bądź co bądź - metalowym. a co do muzyki? no to było energetycznie, nawet bardzo. kompozycje carnala nie są szczytem moich muzycznych upodobań, ale na żywo na pewno wypadają wiele lepiej. dostali niezłe, jak na hardrockowe warunki, nagłośnienie oraz oświetlenie tak beznadziejne, że gorzej już być nie mogło. ogólnie odczucia mam pozytywne, szczególnie za wygłupy bassera, a apetyt na corruption, jeszcze większy!

soulburners

2010-03-05T15:39:00.002+01:00

: kiedy? 2010.03.02 : gdzie? hard rock cafe : kto? soulburners :
we wtorek w warszawskim hrc w końcu zagościły zespoły, które potwierdziły i przypieczętowały nazwę tej sceny. to był wieczór pełny nieskrępowanego rock'n'rolla! właśnie wtedy rozpoczęła się trasa bourbon river re-creation tour, w czasie której swoje najnowsze dokonania prezentować będą carnal i corruption. w czasie pierwszego koncertu trasy headlinerom towarzyszyli panowie z soulburners. na scenie to istny żywioł, bardzo wysublimowane ksywy członków zespołu - general burner, satanik hellfukker, b.b. metal, crazy finger, geronimo - zobowiązują do robienia zadymy na scenie. i nie są to przezwiska nadane na wyrost. to był występ zagrany na 100%, bez owijania w bawełnę, z odpowiednim pierdolnięciem. a kompozycje zagrane na żywo wpadają w ucho dużo lepiej niż te odtwarzane z płytki. działo się!

setlista:
1. highway 666
2. burning heart
3. strange feeling
4. queen of disco
5. party
6. cheap tricks
7. rock band
8. supercool
9. shitkicker
10. john
encore:
11. intro
12. shake your pingpong
13. 2000

rebellion tour

2010-03-03T01:41:00.000+01:00

: kiedy? 2010.02.28 : gdzie? progresja : kto? rebellion tour :
ostatnia niedziela lutego w progresji upłynęła pod znakiem ciemnej strony metalu. jak dla mnie, trochę zbyt ciemnej... na scenie wystąpiło kilka mniej lub bardziej znanych zespołów i zrobili dużo hałasu, dużo złego hałasu. to nie moja muzyczna bajka, ale mimo to nie było tak źle. poza ostatnim zespołem - hate, którego słuchanie nie sprawiało mi żadnej przyjemności. ale po kolei, najpierw zaprezentowali się panowie z dragon's eyekolejnymi okupantami sceny byli panowie z vedonist

przedostatnim zespołem tego wieczora był darzamat. kupili mnie nawet muzycznie, bo serce podbili wokalistką.

gwiazdą wieczoru byli mordercy z hate. definitywnie, nie moja przegródka...

szkoda, że impreza odbywała się na małej scenie, bo oświetlenie mocno kulało... ale co tam! nie było tak źle...

coma

2010-02-21T02:36:00.000+01:00

: kiedy? 2010.02.18 : gdzie? stodoła : kto? coma :
po mocny początku, przyszedł czas na gwiazdę wieczoru. coma bez wątpienia jest lubiana. dla mnie, to kwestia bardzo dyskusyjna, ale o tym później. najpierw o sztuce, którą zaprezentowali w czwartkowy w stołecznej stodole. z tym, że coma ma perfekcyjnie dopracowane show, którego nie powstydziłyby się wielkie zespoły, nie można polemizować. na scenie zainstalowany był wielki wyświetlacz, z którego w czasie całego występu sączyły się rewelacyjnie przemyślane wizualizacje. na scenie panował wręcz niespotykany ład, a w okół pojawiło się dużo dodatkowych źródeł światła. i brzmienie było bardzo w porządku. ale jednak mimo to, ciągle wewnętrznie czuję niechęć do comy, mimo tych chwytliwych i szybko zapadających w pamięć riffów. pierwszą rzeczą, która mnie skutecznie odrzuca jest wygląd i zachowanie na scenie roguca. nic mnie tak nie irytuje, jak tacy wylansowani goście zupełnie nie pasujący do ogólnego wymiaru zespołu. kreujący się na wielkich nie wiadomo jak emocjonalnych tekściarzy, a na scenie ocierających się o statyw mikrofonu w dość ordynarny sposób. a teksty o wrzeszczącej u sąsiada herbacie, czy o zapraszaniu dziewczyn na sok są dla mnie jakimś żartem, zupełnie bez wartości. i smutne jest to, że tłumy to kupują. masie się to podoba, bo jest łatwe, lekkie i można prężącego się na scenie pana wielbić i koffać. chyba nigdy nie zrozumiem tego oszołomstwa, które panuje w okół tego typu zespołów na całym świecie. czemu tłum nie chce wartościowych treści, tylko zaspokaja się byle czym? chyba lepiej by było, gdyby nie nagrali kolejnych albumów po pierwszym wyjściu, który był bardzo solidnym krążkiem, nową jakością na polskiej scenie. no cóż... moja idealistyczna wizja świata, gdzie wszystko miałoby swoje uzasadnienie się znów przejawia... ze zdjęciami jest tak sobie, oprawa sceniczna dawała piękny efekt wizualny, z punktu widzenia widza. do fotografowania łatwo nie było...

podsumowując, jeżeli tę sztukę rozpatrujemy na poziomie show - było na prawdę solidnie. mało w polsce jest zespołów, które mają taką produkcję. poza tym, niestety, pozostaje umartwianie się nad tym, że granie o herbacie u sąsiada się tak absurdalnie sprzedaje...

proghma-c

2010-02-20T01:38:00.000+01:00

: kiedy? 2010.02.18 : gdzie? stodoła : kto? proghma-c, orbita wiru :
coma to taki superband muzyczny, który sprzedaje dwie stodoły, dzień po dniu, bez wysiłku. nie ogarniam tego. no, ale o comie będzie w kolejnej odsłonie. szczęśliwie, gwiazda zapewniła sobie na pierwszy wieczór jeden support przyzwoity - orbita wiru, a drugi znakomity, znacznie lepszy od gwiazdy - proghma-c. ale po kolei, bo orbitę znam od czasu już dłuższego, no i niestety ze smutkiem stwierdzam, że stali się bardziej rockowo-feelowi, niż alternatywni, czy jeszcze inni niezależni. ale koncert zagrali sympatyczny, nieźle zabrzmieli i zrobili na mnie ogólnie dobre wrażenie. publiczność powoli się gromadziła się pod sceną, a niektórzy nawet klaskali i to gromko.

przerwa między supportami była bardzo krótka. i dobrze, bo nie mogłem się doczekać występu gdańskiego proghma-c. nigdy wcześniej nie było mi dane zobaczyć ich na scenie, a studyjnie bardzo przypadli mi do gustu. od pierwszych dźwięków wiedziałem, że się nie zawiodę. mięsista gitara, grzmiący bass - tego było mi trzeba. kompozycje na żywca wypadają bardzo, bardzo, bardzo dobrze. zgromadzona publiczność zdecydowanie nie była nastawiona na takie dźwięki - tylko nieliczni okazywali zainteresowanie... to, co cieszy - w klubie było liczne grono osób, które przyszły tylko i wyłącznie ze względu na proghmę. wszystkim miłośnikom grania z pierdolnięciem - polecam, nikt się nie zawiedzie.

po występie proghmy ten wieczór muzycznie był już pozamiatany, nic więcej nie powinno już się pojawiać na scenie, żeby nie zepsuć bardzo dobrego obrazka w pamięci.
a jutro zapraszam na gwiazdę wieczoru.

nitzer ebb

2010-02-19T01:22:00.001+01:00

: kiedy? 2010.02.12 : gdzie? progresja : kto? nitzer ebb, psyche :
po zagraniu dwóch koncertów jako support depeche mode w łodzi, nitzer ebb został gwiazdą wieczoru. do progresji ściągnęło koło 250 fanów zespołu, byli laibachowcy, depechowcy, ogólnie mrok. polski support - controlled collapse, nie dotarł, co poskutkowało tym, że drugi z zespołów rozgrzewających - psyche, rozpoczęli swój występ koszmarnie późno. na domiar złego, oni grają germano-elektro-polo, czego słuchać się nie da. odpuszczę sobie i nie będę jeździł dalej po zespole. było... jak było. nawet zdjęć się nie chciało robić. ale ludzie tańczyli, radowali się... nie rozumiem.po tym, dość żenującym występie, nastąpiła kolejna dłużyzna i oczekiwanie na koncert. tłum się stawał coraz bardziej pijany. to niewątpliwie bardzo dobrze wpływa na odbiór muzyki uwielbionego zespołu... później niż późno, czyli bardzo późno, na scenie pojawili się muzycy z nitzer ebb. dwóch gości obsługiwało instrumenty perkusyjne i elektroniczne, a ich trzeci kompan zajmował się śpiewem i chaotycznym poruszaniem się po scenie. w porównaniu z supportem, który w moim zdaniu zupełnie się nie spisał, wypadli świetnie. z energią, zdecydowaniem i sensem. podwójna bateria bębnów dobrze robiła dźwiękom nitzera. niestety, po dwóch kawałkach wylecieliśmy z fosy. a żeby było weselej - poza nią również nie można było fotografować. zdjęć zatem będzie niewiele... było w porządku, lecz do końca nie dotrwaliśmy. zmęczenie wzięło górę.

było poprawnie, ale jakoś mnie nie kupili. więcej zdjęć do zobaczenia u froty i łukasza, o!

danny cavanagh

2010-02-18T01:40:00.000+01:00

: kiedy? 2010.02.10 : gdzie? no mercy : kto? danny cavanagh, leafblade :
pan anathema w warszawie, dla mnie wydarzenie ważne i wielce wyczekane. danny cavanagh i leafblade po raz kolejny wystąpili w warszawie, tym razem w no mercy. w klubie, niestety, wisiała siekiera papierosowa, bardzo duży minus... ludzi dość dużo, na sali było raczej pełno. ale szczerze mówiąc - spodziewałem się wyższej frekwencji i bójek o bilety przy wejściu. na rozgrzewkę był leafblade, czyli danny i jego kumpel sean jude. leafblade można było w polsce usłyszeć już niejednokrotnie - szczególnie przy okazji koncertów antimatter. wszystkie te zespoły to banda kumpli, którzy stale ze sobą grywają i bardzo dobrze im to wychodzi. rozgrzewka była konkretna, utwory leafblade na żywo naprawdę szybko wpadają w ucho i 40 minutowy set minął bardzo szybko. nawet za szybko. scena na chwilę opustoszała, danny i sean podpisywali płyty i rozmawiali z fanami. zupełnie, jakby byli normalnymi śmiertelnikami... po kilkunastu minutach danny wrócił na scenę i zaczął swój set. większość utworów stanowiły kompozycje anathemy. danny ciągle zagadywał publiczność, podpytywał publikę, co chciałaby usłyszeć i... realizował te zachcianki. były anegdotki, wspomnienia z poprzednich koncertów z polsce. atmosfera była bardzo przyjacielska. i tak samo grał, na luzie, bez spinki. nawet, jak się pomylił, nie przejmował się tym zbytnio. po prostu bawił się ze swoją gitarą i looperem. poza kawałkami anathemy pojawiły się covery pink floyd, metallicy, iron maiden, depeche mode oraz led zepellin. to były bardzo ładne dwie godziny muzyki, no i no mercy zabrzmiało, jak należy.

do pełni szczęścia zabrakło mi tylko koncertu antimatter na koniec...

trifonidis free orchestra

2010-02-14T00:59:00.000+01:00

: kiedy? 2010.01.18 : gdzie? tr warszawa : kto? trifonidis free orchestra :
kolejny materiał niemal archiwalny, kolejny zestaw zdjęć bez spoconych metalowców na scenie. tym razem kultura, na poziomie - trifonidis free orchestra. po raz kolejny była to miła odmiana od metalowej passy, a także bardzo fajne otwarcie sezonu koncertowego - był to mój drugi koncert w 2010. było wielce kameralnie, sala była pełna, a publiczność liczyła około 50 osób. było bardzo intymnie, dźwięki szczelnie wypełniały pomieszczenie małej sceny tr. aż wstyd było klapać lustrem, łazić pod sceną i przeszkadzać. dlatego też zdjęć będzie mało i są raczej takie bardzo poglądowe. a muzycznie? muzycznie była bomba, na jazzie się nie znam zupełnie, ale podobało mi się bardzo. była odpowiednia, bardzo duża, dawka energii, na scenie panowała luźna atmosfera, a dźwięki były tak przejrzysty, że miałem wrażenie, że publika wstrzymywała oddech do końca utworów, żeby tylko nie przeszkodzić zespołowi. trifonidis swoim koncertowaniem zachęcił mnie do częstszego wybierania się na tego typu koncerty. rewelacja, polecam wszystkim, szczególnie na żywca.

na scenie panował koszmarny ścisk, co z resztą widać, ale tak mała przestrzeń wystarczyła 10 jegomościom, żeby po prostu po zamiatać. a na klarnecie basowym, gościnnie występował wacław zimpel.

fields of the nephilim

2010-02-12T01:39:00.000+01:00

: kiedy? 2010.01.22/23 : gdzie? progresja : kto? fields of the nephilim, hetane, 1984, deathcamp project :
dwa wieczory, miały być zupełnie odmienne muzycznie, ostatecznie było trochę inaczej. ale po kolei - piątkowy wieczór otworzyła grupa polpo motel, a nie powinna. porażka roku, pani wokalna męczyła się niemożebnie. skrzeczała, darła się wniebogłosy... tym państwu już podziękujemy, następnym razem na pewno na nich nie przyjdę. w imię protestu, bo badziewia nie będę pokazywał - zdjęć nie będzie. chwilę występie polpo motel na scenie zainstalował się mizerny z towarzyszem broni, czyli polski, bardzo zapomniany i niedoceniony zespół zimnofalowy - 1984. no i to był występ zawodowy, energetyczny i wielce drapieżny. wielka szkoda, że mizernego można zobaczyć tak rzadko. szkoda, że ten zespół i jego twórczość są tak bardzo zapomniane i zakurzone. ale panowie pokazali, że nie zapomnieli, jak się gra. mimo okrojonego składu - gitara, bas, laptop - brzmieniem przetoczyli się przez solidnie zapełnioną progresję. swoim występem zawstydziliby każdą gwiazdkę, którą podnieca się aktualnie młodzież... inną rzeczą jest to, że zespołu praktycznie nie było widać, dlatego umieszczam tylko jedno zdjęcie. tak, dla orientacji.w sobotę rozgrzewką zajęli się najpierw panowie z deathcamp project. nie moja bajka, zbyt mrocznie, zbyt siarczyście. pierdolnięcie lubię, ale nie takie. wokalista kojarzył mi się z posępnym krukiem... kajdanki przypięte do skórzanych spodni też jakoś do mnie nie przemawiały. ogólnie jestem na nie, ale publiczności chyba się podobało.szczęśliwie, występ tej grupy minął szybko i równie szybko na scenie zainstalowała się kolejna kapela - wrocławskie hetane. niecierpliwiłem się bardzo na ich występ, bo jeszcze nigdy na żywca ich nie widziałem, a znam ich kilka ładnych lat. no i nie rozczarowałem się. wręcz przeciwnie - hetane zagrało zawodowo, drapieżny wokal lijen idealnie pasuje do dźwięków generowanych przez zespół na scenie. na żywo jest jeszcze ostrzej i agresywniej, niż na płycie. piękna dawka energii i bardzo estetycznym wydaniu. bo hetane słucha się dobrze, i równie dobrze się ogląda... a gdyby ładnie zaświecili, to byłoby jeszcze lepiej. polecam wielce!

jak to zazwyczaj bywa, po supportach przychodzi czas na gwiazdę. czasami jednak trzeba na nią poczekać... tak było i tym razem. był to czas, kiedy w tłumie można było zobaczyć dziesiątki mccoyów, bandę brytyjskich fanów oraz innych importowanych fanów zespołu, którzy specjalnie na tę okazję zjechali do warszawy. można też było podyskutować o supportach. a było o czym, bo 1984 i hetane pokazali, że polacy też potrafią. wracając do fanów - brytyjczycy w kolejce przed klubem stali w krótkich spodniach, t-shirtach - a temperatura oscylowała w okolicach -14 stopnii. twardziele, co też potem pokazali w czasie koncertu. budowali wieże i inne formy przestrzenne na ramiona swoich kompanów. szacunek, tylko szkoda, że daniels do głowy im tak uderzył i trochę się awanturowali.
pojawienie się zespołu na scenie zapowiedziała chmury dymu na scenie. zadymienie, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem... widoczność spadła do zera. gdzie ILS?! na scenie pojawiły się cienie sylwetek i zabrzmiały pierwsze soczyste dźwięki. lawina się zaczynała rodzić. było słychać, nie było widać. pierwszego wieczora fields of the nephilim prezentowali materiał pochodzący z pierwszych albumów, wszystko ułożone chronologicznie. wszystko zaplanowane przebojowo. tłum kipiał coraz bardziej z każdym dźwiękiem - wiedzieli czego chcą i dostali to. podane po królewsku, w rewelacyjnym nagłośnieniu. zgodnie z wizerunkiem zespołu - bezosobowo, bez kontaktu, z dystansu, ale perfekcyjnie i potężnie. dźwięki były niemal krystaliczne, czego nie można było powiedzieć o powietrzu. muzycy byli widoczni dosłownie przez ułamki sekund...

pierwszy koncert zakończył się po niespełna 70 minutach. na szczęście były to minuty wypełnione pod korek potęgą brzmienia i nastroju... drugiego dnia setlista nie uległa aż tak diametralnym zmianom, jak to wcześniej zapowiadano. właściwie, to mam problem w ocenie, który z koncertów był lepszy. drugi na pewno był dłuższy - trwał prawie 90 minut! trochę nie rozumiem takiego podejścia do fanów, szczególnie w przypadku takim jak fields, którzy koncertują naprawdę mało. cóż zrobić? takie ich artystyczne prawo...

dwa bardzo mocne wieczory, z dawką porządnego grania. chciałbym, żeby chociaż połowa zespołów prezentowała taki poziom na koncertach... marzenia.

wieczór pierwszy:
1. harmonica man
2. preacher man
3. trees
4. the watchman
5. dawnrazor
6. penetration
7. from the fire
8. love under will
9. moonchild
encore:
10. dead but dreaming
11. for her light
12. psychonaut

wieczór drugi:
1. shroud
2. straight to the light
3. penetration
4. from the fire
5. moonchild
6. the watchman
7. requiem xiii 33
8. shine
9. zoon
10. mouring sun
encore:
11. love under will
12. last exit for the lost

hetane:
1. white legz
2. hard
3. nienawidzimy
4. monopoly
5. sleepwalkers
6. machines
7. god forsaken
8. wild woman
9. find the lost ghosts
10. brabrasen

emilie autumn

2010-02-11T02:19:00.000+01:00

: kiedy? 2010.02.09 : gdzie? progresja : kto? emilie autumn :
kolejny muzyczny wieczór w progresji - tym razem wystąpiła emilie autumn ze swoimi crumpetkami. wydarzenia tego koncertem nie potrafię nazwać, a to dlatego, że całość partii muzycznych została odtworzona z taśmy - tylko wokale były żywe, ale co do tego też mam pewne wątpliwości w przypadku 2 fragmentów. występ trupy autumn, to kwintesencja idei moulin rouge - na scenie występują niekoniecznie piękności, odziane w gorsety, koronki i pończoszki. wszystko kipi sexem, a publiczność wrze. w przypadku emilie jest to cabaret przyprawiony na mroczno i ostro. ogólne wrażenie? tak długo, jak traktuję to, jako spektakl - bomba. tłum, a był dość pokaźny (około 500 osób), również był zadowolony, wręcz zachwycony. było bardzo ładnie, aż oczy ciężko od sceny było oderwać...

takie sztuki, to bardzo miła odskocznia od spoconych metalowców na scenie, jednak... za często też się odbywać nie mogą, bo człowiekowi serce wysiądzie. wizualnie było na 5+, muzycznie - jak dla mnie 3+.

the australian pink floyd show - tour de pologne

2010-02-06T02:56:00.002+01:00

: kiedy? 27-30.01.2010 : gdzie? wrocław, bydgoszcz, warszawa, katowice : kto? the australian pink floyd show :
najpierw był telefon. potem szybka analiza kalendarza i jeszcze szybsza decyzja. jadę. niemal w rocznicę poprzedniej trasy aussie floyd po polsce. zespół to, który budzi wiele kontrowersji, przede wszystkim wśród tych, którzy nigdy australijczyków na żywo nie widzieli. sam należałem do grupy ludzi bardzo sceptycznie nastawionych do działalności tego tribute/cover bandu. do czasu zeszłorocznego koncertu w bydgoszczy, kiedy zrozumiałem, że oni realizują marzenia wielu ludzi - między innymi moje. w 2009 roku koncertowali z the wall, zagrali wtedy dwa koncerty. w szalonej pogoni, walcząc ze śniegiem udało się zobaczyć obydwa koncerty, o czym pisałem tutaj. w tym roku, pogoda lepsza nie była, koncertów było więcej. a ja na każdym z nich. ale po kolei.
pierwszy na mojej trasie był wrocław. mimo obecnej zimy, poszło wyjątkowo sprawnie. we wrocławiu szybko odnalazłem moje lokum do spania i jeszcze szybciej udałem się do hali ludowej, w której odbywał się koncert. dotarłem w ostatniej chwili, kilka sekund po rozpoczęciu sztuki. pierwsze cztery (!) utwory, w czasie których można było fotografować minęły baaaardzo szybko. zgodnie z zapowiedziami, na scenie pojawiły się nowe elementy oświetleniowe i wielki ekran, na którym wyświetlane są wizualizacje. muzycy nadal wyglądają tak samo, ciągle delikatnie wycofani, z precyzją i wyrachowaniem odtwarzają nuta w nutę dzieła pink floyd. w setliście znalazła się większość evergreenów, ale także mniej popularne utwory - careful with that axe, eugene czy the gunner's dream. publiczność wypełniła halę ludową po brzegi, a składali się na nią przedstawiciele każdej grupy społecznej i każdego przedziału wiekowego - to świadczy samo za siebie o tym, że pink floyd stworzyli muzykę najbardziej ponadczasową ze wszystkich legend.

nowa oprawa świetlna koncertów tapfs jest naprawdę powalająca, setki świateł, lasery i wizualizacje tworzą wrażenie olbrzymiej przestrzeni i ładnie uzupełniają dźwięki.
w czasie wrocławskiego koncertu pogoda przygotowała dla mnie niemiłą niespodziankę - zaczęło dosypywać śniegu... rano było go już naprawdę dużo, a drogi były białe. przypomniał mi się zeszłoroczny śnieżny horror na trasie bydgoszcz-wrocław, a tym razem było jeszcze gorzej. 95km, z gniezna do bydgoszczy, udało mi się pokonać w ponad 4,5h... wszystko przez to, że polska jest krajem pustynnym, a ostatnie opady śniegu miały tutaj miejsce 367 lat temu. dlatego zima ma prawo zaskakiwać, rozumiem polskich drogowców.na bydgoski koncert w hali łuczniczka dotarłem na styk. scenariusz koncertu powtórzył się, australijczycy zagrali dokładnie taki sam set. oświetleniowiec był zaskoczony tym, że mnie widzi po raz drugi... czekała go niespodzianka. w bydgoszczy, ze względu na warunki techniczne, zespół zagrał przy niepełnym oświetleniu - mimo to, światło i tak było 100 razy lepsze, niż na koncertach innych zespołów.

drugi wieczór wypadł blado na tle pierwszego koncertu, głównie przez obiekt, w którym grał zespół - łuczniczce daleko do ludowej pod względem akustyki.
trzecim przystankiem na trasie była warszawa. tym razem podróż przebiegła bez większych przygód. od samego początku obawiałem się koncertu na torwarze, aussie floyd i muzyka, którą grają nie wybacza kiepskiej akustyki. można było to poczuć na własnej skórze wieczorem. był to zdecydowanie najsłabszy koncert na polskiej części trasy. najpierw za głośno, potem za cicho, co chwile coś dudniło, albo piszczało... zestaw utworów oczywiście nie uległ zmianie, a zaprzyjaźniony oświetleniowiec, kiedy mnie zobaczył, wyzwał mnie od mad i addicted...

warszawski koncert rozczarował i jednocześnie podkręcił mi apetyt na ostatni występ w polsce - w katowickim spodku. od ekipy dowiedziałem się, że możliwa jest zmiana setlisty na ostatnim koncercie. no i to kiepskie nagłośnienie na torwarze... pozostał mi jakiś niedosyt i rozgoryczenie. tę trasę musiała zakończyć petarda. i tak się stało. po pierwsze - w katowicach byłem na soundchecku, zespół zagrał dla mnie najmniejszy koncert świata (learning to fly, us & them, high hopes oraz breathe), mogłem podejrzeć kulisy i zobaczyć zespół w trochę swobodniejszej formie. po drugie - mimo takiej samej setlisty, to był najlepszy koncert na trasie. zespół wyraźnie się rozkręcił, a spodek swoją akustyką pozwolił na naprawdę rewelacyjne nagłośnienie tego, co muzycy wyczyniali na scenie.

mój oświetleniowiec w katowicach prosił mnie o to, żebym się następnego dnia już nie pojawiał na koncercie w czechach. :]
podsumowując: najlepszym koncertem był koncert w katowicach, największe wrażenie zrobiło na mnie wykonanie comfortably numb z katowic oraz the great gig in the sky z wrocławia, przejechałem 1714km, nie wypiłem żadnego red bulla, stałem w 15km korku, na trasie spotkałem 7 patroli policji, w tym - 2 z suszarką, 5 nieoznakowanych.
ps. kto nie był, niech żałuje i za rok niech się wybierze.
pps. the great gig in the sky z wokalizą aleksandry bieńkowskiej jest piorunujące i odważę się to powiedzieć - lepsze od oryginału.
ppps. dziękuję agacie, malwinie, karolowi, julii i iwonie - za support noclegowy, arturowi i joannie - za umożliwienie dokonania tego, czego dokonałem i joannie jeszcze raz za wytrwałość w kontaktach ze mną i wprowadzenie mnie na soundcheck.
a tutaj, tutaj, tutaj i tutaj znajdują się moje relacje dzień-po-dniu z poszczególnych koncertów.

u.d.o.

2010-02-04T03:18:00.004+01:00

: kiedy? 03.02.2010 : gdzie? progresja : kto? u.d.o., interitus :
to był potężny wieczór w progresji. trochę się obawiałem kolejnego koncertu niemieckiego metalu, ale jednak skończyło się cacy. przed niemcami zagrała kapela grająca metal symfoniczny - przynajmniej sami tak twierdzą - zespół interitus. nie polecam. nieskładna ta ich muzyka, wyjcowata, a pani wokalistka ciągle nieudolnie próbowała śpiewać... słaby support. znudzili mnie i z niecierpliwością odliczałem czas do końca ich występu.

na szczęście na support się spóźniłem, więc nie musiałem znosić tych czeskich męk zbyt długo...
obawiałem się występu niemieckiej gwiazdy - wcześniej rzuciłem tylko uchem na ich spejsa, ale jakoś nie przypadli mi do gustu szczególnie. tego wieczora sprawy potoczyły się inaczej niż przypuszczałem. od pierwszego momentu, kiedy zobaczyłem ustawioną na scenie baterię 12 pieców marshalla myślałem, że będzie to przedłużanie członków sprzętem, albo panowie stawiają na pierdolnięcie. na szczęście - nie rozczarowałem się. pierdolnięcie było, i to nie byle jakie. od samego początku występu ze sceny pulsowały mięsiste gitary doprawione solidną perkusją i basem. tylko wokal ciągle świdrował mi umysł. panowie grali zawodowo, były popisowe sprinty po gryfie, jednak nie wypadały one festyniarsko, jak to czasami się zdarza. były naprawdę spójne z tym, co prezentował zespół. oczywiście były pozycje obowiązkowe w czasie koncertów heavy - solówka gitarzysty - niczego sobie, na bogato i ciekawie. pan wiosłowy zrobił miłą niespodziankę licznie zgromadzonym i w czasie swoich popisów wtargnął w porządnie rozkołysany tłum. było też solo bębniarza, który za swoją perkusją wyglądał niczym pani kioskarka - takie pierwsze skojarzenie. równie solidnie zagrane, jednak bez fajerwerków, ale z sekundy na sekundę, coraz ciekawsze. koncert trwał, muzycy mieli rewelacyjny kontakt z publiką, która wrzała i kręciła wesoły młyn pod barierkami. każdy numer był nagradzany gromkimi brawami, które jeszcze bardziej podkręcały zespół. i tak przez 23 kawałki, które złożyły się na ponad 2 godziny prawdziwego łojenia bez litości - pod koniec muzycy mieli już problemy z łapaniem oddechu. nie dziwię się, bo młodzieńcami już nie są, a na scenie zachowywali się tak, jakby jednak mieli po dwadzieścia kilka lat. było naprawdę dobrze, i nawet ten świdrujący wokal po jakimś czasie przestał tak bardzo przeszkadzać, szczególnie, że co chwilę był zagłuszany przez śpiewy tłumu. no i ładnie świecili, na wszystkie kolory, jasno i bez dymu.

setlista:
1. the bogeyman
2. dominator
3. independence day
4. the bullet and bomb
5. flash rockin' man
6. thunderball
7. vendetta
8. in the darkness
9. princess of the dawn
10. guitar solo
11. midnight mover
12. infected
13. living on a frontline
14. drum solo
15. man and machine
16. mastercutor
17. animal house
18. metal heart
19. holy
20. ball to the wall
21. burning
22. i'm a rebel
23. fast as a shark

ps. tak się powinno grać. liczy się pierdolnięcie. i ono tego wieczora było obecne.

pati yang

2010-02-02T23:26:00.005+01:00

: kiedy? 21.01.2010 : gdzie? stodoła : kto? pati yang, the poise rite :
przy okazji internetowego plebiscytu 20latRP.pl- pochwalmy się!, czymkolwiek ten plebiscyt jest - pierwszy raz o nim słyszałem, w stodole odbył się koncert. jednak mniejsza o ten plebiscyt, ważne że do warszawy na koncert ściągnęli pati yang. tego wieczora wystąpili jeszcze panowie z rzeszowskiej formacji the poise rite. swoim występem zniechęcili mnie do siebie jeszcze bardziej. grali wciąż na to samo kopyto, nie ruszali się, a na dodatek świecili im na czerwono... w ogóle, z koncertu na koncert, w stodole świecą coraz gorzej...

zanudzili mnie tak, że wolałem iść poplotkować ze znajomymi, niż ich słuchać. chwilę po występie poise rite na scenie pojawiła się pati z dwoma towarzyszami sztuki. naszej rodaczce akompaniował gość ze szczypiorkiem na głowie przy fortepianie, a na gitarze przygrywał człowiek przypominający mnicha. miał niesamowicie grobową twarz. koncert - bardzo zacny, pati była w świetnej formie wokalnej i zaprezentowała się z najlepszej strony. występ był bardzo krótki, ale za to bardzo treściwy. w 50 minut dokonała tego, czego wielu artystów nie potrafi zrobić w ciągu długiego setu - zagrała tak, że więcej już nie trzeba było. zdecydowanie, największym zaskoczeniem była jaszczurka zagrana na bisy... chociaż pati tego wieczora zaskakiwała kilka razy - chociażby informacją o tym, że ma zamiar wrócić do polski... światłeko w czasie jej koncertu było trochę lepsze, ale też nie powalające. tak czy inaczej, to był bardzo zacny koncert.

setlista:
1. soul for me
2. stories from dogland
3. summer of tears
4. red hot black
5. all that is thirst
6. over
7. 19:53 north west
8. outside
9. timb bomb
encore:
10. jaszczurka

zimowa huta

2010-01-25T00:12:00.004+01:00

: kiedy? 23/24.01.2010 : gdzie? huta warszawa : kto? kuchomik, johnny, jeendrek :
kiedy temperatura na dworze spada grubo poniżej zera, w człowieku budzą się dzikie instynkty i idzie robić na pozór głupie rzeczy. jednak te (w mniemaniu niektórych) głupie głupoty mają w sobie głębszy cel i dają milion zabawy. sobotni wypad tak naprawdę był rekonesansem przed niedzielną eksploracją. dotarliśmy późno, słońce było już nisko, śniegu było prawie do kolan, a w koło pustka i mróz... szukanie wyjątkowych kadrów czasami wymaga naprawdę dużych poświęceń... tylko czasami efekty nie są zgodne z oczekiwaniami, c'nie johnny? :]a w niedzielę, zebraliśmy się prawie z rańca, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć i sfotografować więcej... pogoda znów dopisała, mróz był jeszcze większy, śnieg skrzypiał jeszcze bardziej.

część huty jest w trakcie rozbiórki... co i rusz można napotkać ślady dużych kół i gąsienic.

i zacieki na szybie, które żyją swoim życiem...ale opuszczona część warszawskiej huty, to jednak nie tylko obłażąca farba, gruz i powybijane szyby. huta, to przede wszystkim wyjątkowe malunki na ścianach. żadne tam legia pany, czy inne wyznania miłosne... to całe historie, pojedyncze obrazki i różnorakie wzorki...

czyżby fani skurcza?

bo najlepszą porą roku na jedzenie lodów jest... zima!

i na koniec, dla wytrwałych. najlepsze graffiti, jakie dotychczas widziałem. jest absolutnie powalające... szkoda, że panowie od asg postanowili przestrzelić postaciom głowy...no i tak, było zimno, ale co z tego, kiedy te opustoszałe budynki dają tyle radochy? to był zacny weekend!

dzięki chłopacy za wspólny wypad.
tutaj ścieżka, którą przeszliśmy (końcówkę ucięło)

żywiołowe folki

2010-01-24T02:30:00.002+01:00

: kiedy? 20.01.2010 : gdzie? stodoła : kto? żywiołak, roberto deLIRA & kompany :

i znów chronologiczna kolejność się popsuła. było bardzo rustykalno i przaśno - folk tego wieczora królował w stodole. wystąpiły dwa zespoły roberto deLIRA & kompany, czyli projekt roberta jaworskiego z żywiołaka, czyli gwiazdy wieczoru. muzycznie klimaty to zdecydowanie nie moje, nie uznaję takich kakofonii, po prostu są dla mnie męczące. publiczność jednak już od pierwszych kawałków radośnie sobie pląsała. i właściwie, to wszystko byłoby w porządku w występie deLIRA, gdyby nie alko-wersja kto z nami nie wypije, w czasie której każda z obecnych osób na scenie grała i śpiewała na własne kopyto. straszne to to było. odniosłem wrażenie, ze darcie się dla darcia po prostu...

występ żywiołaka był dużo bardziej strawny, ich muzyka jest zdecydowanie bardziej muzyczna i poukładana. i właściwie tyle - bo ani mnie oni zagrzali ani zamrozili... szanuję jednak roberta jaworskiego wielce, za to, że dzielnie rekonstruuje i eksploatuje instrumenta z czasów przeszłych i bardzo zamierzchłych. pewnie gdyby nie on, to wielu ludzi do dzisiaj nie wiedziałoby, jak wyglądały gęśle... światło generalnie było wielce okropne i nie było fosy, co też nie ułatwiało zadania... a przez paskudną obsuwę w stodole spóźniłem się na koncert the 69 eyes w progresji... i zobaczyłem całe 3 kawałki, które zagrali na bis...

kulka i kucz, czyli sleepwakers

2010-01-17T00:28:00.002+01:00

: kiedy? 15.01.2010 : gdzie? fabryka trzciny : kto? kucz kulka :
przyszedł czas na pierwszy koncert w 2010 roku, project kuchomik odżywa. już w pierwszym tygodniu stycznia była szansa na pierwszy koncert, jednak wolałem zacząć od czegoś miłego dla duszy i ciała. padło na gabę kulkę, tym razem w towarzystwie konrada kucza - czyli duet kucz kulka. autorzy jednego z lepszych albumów zeszłego roku - sleepwalk. to taka stylistyczna mieszanka muzyczna. na europejskim poziomie, w większości zaśpiewane po angieslku. ładnie i zgrabnie, bajkowo i miękko. tak samo było na koncercie. fabryka zapełniła się pod korek. szczęśliwie, wśród zgromadzonych widzów naprawdę niewielu było chętnych do gadki w czasie koncertu. to bardzo dobrze wpłynęło na odbiór i atmosferę sztuki. a sztuka była ładna, melodyjna i bujająca, jak album. między utwory, kucz wplatał swoje improwizacje na temat traktora marki ursus i trójkąta, czyli najważniejszego instrumentu w całej orkiestrze. gaba, jak to gaba - spisała się na 5+, pokazało na co ją wokalnie stać. wszystkiemu asystkował magik robert rasz na bębnach i basser, którego nazwiska niestety nie pomnę. wszystko złożyło się w bardzo ładny godzinny występ, zwieńczony dwoma bisami. a publiczność chciała więcej... na scenie przede wszystkim było widać gabę, reszta zespoły kryła się w ciemnościach, lub kolorowej mgle...

setlista:
1. electric sheep
2. dead yet
3. the clock
4. got a song
5. international man of misery
6. keep it down
7. island
8. niebiański
9. cellulioid
10. your drum
11. man of winter
encore:
12. white rabbit
13. dust in the wind

dżem

2009-12-29T17:26:00.005+01:00

: kiedy? 02.12.2009 : gdzie? stodoła : kto? dżem :
po twardych rakietach, które okazały się być dość nijakie, przyszedł czas na gwiazdę. na scenie pojawili się panowie z dżemu. publika oczywiście wrzała, bo to ich wielcy idole, choć moim zdaniem już dawno przeminęli... ale inercja robi swoje, nadal zapełniają stodołę dwa dni z rzędu. generalnie jestem na nie. zespół w wyniku powikłań losu stracił dwie wielki postacie - riedla, koło zamachowego tego zespołu, oraz bergera, klawiszowca. jednak jakaś wewnętrzna wola grania, jakoś jej nie byłem w stanie zauważyć na zewnątrz, kazała zepsołowi poszukać nowego wokalisty i klawisza... o pierwszym powiedzieć mogę tyle - naciąganie legendy riedla i usiłowanie za wszelką cenę rozruszania wielce drętwego towarzystwa na scenie. o drugim powiedzieć - poza tym, że jest, to więcej powiedzieć się nie da. zastanawia mnie to, dlaczego ludzie kochają dżem? starsze kawałki, owszem, są nawet przebojowe, są nawet oryginalne... ale odgrzewane na koncercie brzmią co najmniej przeciętnie. a nowe utwory? naciągane, nudne, wtórne... dość tego pisania. światełko było takie, jak to ostatnio w stodole bywa, ale zespół prezentował na scenie jak typowy beton. jak stanęliśmy, tak stać będziemy. i tylko balcar usiłował się gibać, ale wyglądało to bardzo niespójnie z pozostałą częścią bandu. ale tłum szalał, tania pożywka.

ps. dżemu już nawet nikt nie chce fotografować. w fosie w czasie tego koncertu było 5-6 fotografów. i żadnego ze spotkanych fotografów wcześniej nie widziałem... :|

hard rockets

2009-12-28T12:40:00.000+01:00

: kiedy? 02.12.2009 : gdzie? stodoła : kto? hard rockets :
zespół dżem to dla mnie jakieś kuriozum... dlaczego? o tym w następnym wpisie. teraz czas na zespół, który supportował gwiazdę - hard rockets. nazwa brzmi dumnie, nie ma co i powiedziałbym - zobowiązuje. ale do czego? jak na moje, to do grania porządnej muzyki, ale panowie jedyne co robią z taką nazwą, to przedłużają sobie nią gryfy gitar. grają uboższą wersję dżemu, mniej przebojową, mniej oryginalną. w tle gdzieś kręcił się ciekawy klawisz, reszta instrumentów - przeciętnie. a wokal zasługuję na miano wielce irytującego, a to wszystko przez to wymuszanie z siebie dźwięków (wyraźnie słychać to na ichspejsie). ludzi było dużo, nawet klaskali. ba, klaskali nawet żywiołowo, ale co się dziwić skoro to takie dżemopodobne?

a za czas jakiś pojawi się gwiazda wieczoru - dżem

myslovitz

2009-12-22T13:01:00.005+01:00

: kiedy? 16.12.2009 : gdzie? stodoła : kto? myslovitz :
środowego wieczoru kontynuacja. publiczność, mam wrażenie, delikatnie zmęczona supportem, wyraźnie niecierpliwiła się na występ swoich idoli z myslovitz. licznie zgromadzony tłum w większości stanowiła młodzież, ale obecni byli również bardziej dojrzali słuchacze - i w czasie koncertu bawili się równie dobrze, jak młodziaki. co więcej, wprawne oko potrafiło z lasu głów wyłowić twarze fotografów znanych z fosianego światka... pozdrawiam! ja sam na muzyków czekałem dość niecierpliwie, a to dlatego, że o ich koncertowym graniu słyszałem wiele. wiele dobrego, nawet od antyfanów zespołu. mi zawsze było nie po drodze na ich koncerty, bo albumowo bardzo mnie nie przekonywali. no i nie zawiodłem się i potwierdzam - myslovitz na żywo brzmi bardzo fajnie, dźwięki nie są już takie gładkie i okrągłe, wręcz cukierkowe. nawet w osłuchanych hitach pojawiają się godne uwagi zadziorne dźwięki, dalekie od płytowej monotonii. fajnie, miło i przyjemnie, tylko czemu fani tacy niemrawi?
światło, to odrębna historia tego koncertu. z punktu widza - ładnie wyglądające, tworzące przestrzenne efekty, no bomba. do fotografowania, trochę gorzej... najpierw będzie kolorowo

a potem b&w:

setlista:
1. moving revolution
2. aleksander
3. siódmy koktajl
4. za zamkniętymi oczami
5. nocnym pociągiem aż do końca świata
6. do utraty tchu
7. w 10 sekund przez całe życie
8. życie to surfing
9. bar mleczny korova
10. z rozmyślań przy śniadaniu
11. marysia
12. kilka uścisków, kilka słów
13. my
14. sprzedawcy marzeń
15. mieć czy być
16. chłopcy
17. długość dźwięku samotności
18. ściąć wysokie drzewa
19. the iris sleeps under the snow
20. znów wszystko poszło nie tak
encore:
21. good day my angel
22. sei tang kya
23. james
24. peggy brown
25. chciałbym umrzeć z miłości

dżordż dorn krzyczy

2009-12-21T02:16:00.000+01:00

: kiedy? 16.12.2009 : gdzie? stodoła : kto? george dorn screams :
no właśnie, krzyczy... ale z chyba z żalu, że tak słabo państwo z gds wypadli w środowy wieczór na deskach sceny w stodole, grając jako support myslovitz. o koncertach bydgoskiej formacji słyszałem wiele dobrego, sam wielce szanuję ich twórczość albumową, bo tylko taką dotychczas miałem okazję doświadczać. do stodoły maszerowałem z wielką nadzieją na to, że powalą mnie koncertowo, że zabrzmią jeszcze lepiej niż na płycie, z większym pazurem, surowością i sceniczną spontanicznością. to, co stało się potem zweryfikowało moje nadzieje. na beznadziejnie oświetlonej scenie - czerwony tył, pomarańczowy front, nieruchome snopy światła - pojawiło się pięć postaci. i tak, jak stanęły, tak niemal nieporuszone pozostały do końca koncertu. właściwie, to każdy zespół ma prawo do swojego oryginalnego wizerunku scenicznego, nie każdy muzyk musi fruwać po scenie, jak chłopaki z tides from nebula albo jak roman kostrzewski (o nim będzie za kilka postów)... ale są chyba jednak jakieś granice? chwilę potem nastała muzyka, i nastąpiło kolejne rozczarowanie. kiepskie nagłośnienie dało się we znaki od pierwszej sekundy - początek pierwszego kawałka bez wokalu, zlewające się instrumenty szarpane, a to wszystko doprawione zagłuszającą perkusją. niestety, taka dola supportów, że o ich brzmienie dba się słabo... co do samego zespołu - słabo, bez pazura, bez polotu. miałem wrażenie, że grają na siłę, że mają tego miejsca serdecznie dość i po prostu chcą odbębnić ten koncert i iść dalej. rozczarowująco płasko i wtórnie zabrzmiały starsze kawałki, nowe również nie powaliły. szkoda, wielka szkoda! humor szczęśliwie poprawiła mi gitarowa improwizacja na sam koniec występu dżordżów, była taka, jak oczekiwałem. szczypta szaleństwa zmieszana z właściwą gds manierą gry i było naprawdę fajnie. szkoda, że tylko na koniec. szkoda, że tak krótko...

jakość dokonań albumowych george dorn screams każe mi nadal wierzyć, że ten koncert był po prostu drobnym potknięciem. następnym razem, jak tylko będą grali w pobliżu, to pójdę to zweryfikować.
w następnym odcinku telenoweli wystąpi gwiazda tego wieczora - myslovitz. zapraszam :]

szwedzkie postrocki

2009-12-16T02:44:00.020+01:00

: kiedy? 12.11.2009 : gdzie? centralny basen artystyczny : kto? pg.lost, tides from nebula :
moje mistrzostwo w dziedzinie prokrastynacji osiągnęło apogeum. tak oto, dzisiaj światło dziennie ujrzały zdjęcia z koncertu, który odbył się ponad miesiąc temu! szczęśliwie jest to ostatni tak zakurzony koncert w moich folderach... i znów było post-rockowo, czyli wielce smakowicie. choć, jak niektórzy twierdzą, post-rocka słuchać się nie da, bo to męskie smętne orgazmy muzyczne i przesterowane gitary, zamiast porządnego grania.
szczęśliwie dla zespołu i publiki, przez chwilową dysfunkcję spalonej jadłodajni filozoficznej, koncert odbył się w centralnym basenie artystycznym. po pierwsze - koncert mogło zobaczyć dużo więcej osób, po drugie - była pewność, że konstrukcja budynku nie ulegnie zniszczeniu przez falę dźwięków i ładunek energii... nie wyobrażam sobie, jak panowie z obu zespołów pomieściliby się w jadło szczególnie mając na uwadze ich skłonność do euforycznego miotania się po scenie... po trzecie - kto i jak wyobrażał sobie tam nagłośnienie tak przestrzennej muzyki?
no, ale było tak - na rozgrzewkę dobrze znani i wielce lubiani tides from nebula. było o nich nie raz i nie raz (mam nadzieję) jeszcze będzie - ciekawskich zapraszam tutaj. i tym razem będzie z pochwałami - chłopaki zabrzmieli bardzo fajnie w basenowych wnętrzach, znów ich niosło na scenie. jak zwykle, było bardzo energetycznie i paraliżująco. zebrany, pokaźny tłum łatwo poddał się impulsom energii i falował zgodnie z rytmem wybijanym przez messsje stołka. był to (prawdopodobnie) ostatni koncert tfn w warszawie - aż do czerwca 2010. jak można się domyślać, że cebule powrócą z nowym albumem... :] ze światłem było, jak było. czyli było ciężko. ciemno, czerowono-fioletowo i statycznie. a efekty tego są takie...

drugim zespołem tego wieczora był szwedzki pg.lost, zespół grający nieco bardziej cukierkową odmianę post-rocka. nie znaczy to jednak, że panowie nie posiadają takiego pierdolnięcia, jak tfn. a posiadają, o czym mogła się przekonać zebrana publika... szwedzi bardzo zwinnie przechodzili z onirycznych, kołyszących dźwięków do energicznych/energetycznych, świdrujących w mózgu partii uzupełnionych wysokimi wokalizami basisty. lości równie łatwo zaskarbili sobie sympatię publiki, która żywiołowo reagowała na wybrzmiewające kompozycje. widać było, że w cba stawili się ludzie wygłodniali takich dźwięków... a osób było co najmniej 200. a podobno post-rock się nie broni? tak, jak kiedyś tam pg.lost kupili mnie studyjnie, tak tego wieczora stali się jedną z częściej odtwarzanych przeze mnie kapel. ze światełkiem było równie mizernie, jednak smaku całej oprawie wizualnej (poza kraciastymi koszulami) dodały bardzo klimatyczne i dopasowane tematycznie wizualizacje wyświetlane na scenie.

cieszy mnie to, że ostatnio wypływa tak dużo stosunkowo młodych zespołów grającących tak dobrą jakościowo i różnorodną muzykę. nawet kiedy te zespoły są zaszufladkowane do jednej przegródki. a co jeszcze ważniejsze - rewelacyjnie sprawdzają się na żywo. co więcej, bardzo często lepiej brzmią na żywca, niż z krążka.

ps. do zakupionych merch'ów pg.lost otrzymałem epkę innego szwedzkiego zespołu - class of kill'em high. naprawdę zrobili na mnie wielkie wrażenie! miłe doznania gwarantuje także odpytanie się jutuba o ten zespół :]

profesjonalnie, ale o niczym

2009-12-09T00:42:00.006+01:00

: kiedy? 06.12.2009 : gdzie? progresja : kto? winger :
rockowe mikołajki w progresji w tym roku zapewniał szeroki skład - nutshell, totentanz, carrion, markonee oraz winger. na supporty nieszczególnie mi się spieszyło, wolałem poleżeć na kanapie, niż tłoczyć się w klubie. no i podobno włochów z markonee powinienem żałować... na ichspejsie słuchałem, ale mnie nie porwali. trudno się mówi. dotarłem dopiero na danie główne. czy warto było? zdecydowanie lepiej bym wyszedł na tym biznesie, gdybym sobie dalej na kanapie leżał. no, ale do rzeczy - w klubie było umiarkowanie tłoczno, średni wiek publiczności raczej nastoletni, a w fosie tłoczno, co zwiastowało szał. no, ale tak się nie stało. na scenie, czerwono, dlatego dzisiaj będzie w b&w. a koncert... słaby, żeby nie powiedzieć mizerny. dla przeciętnego człowieka słuchającego muzyki albo takiego, który był na więcej niż jednym koncercie w życiu, od razu do wyłapania była koszmarna monotonia i wtórność granych utworów. kolejnym kawałkom towarzyszył przede wszystkim brak. brak polotu, brak lekkości grania, brak pomysłu. po wysłuchaniu połowy koncertu byłem już naprawdę zmęczony. w końcu, doczekałem głośno zapowiadanej solówki reba beacha. gitarzysta to nie byle jaki, skoro gra w whitesnake, a za to jaki honorowy! grając swoje solo, oczywiście gwiazdorskie, sprowadzał je ciągle do poziomu prezentowanego przez zespół. a mógł pokazać więcej. widać po jego zachowaniu było to, że jest świadomy faktu, że on sam cieszy się większą popularnością, niż cały winger... no nie popisał się w moich oczach. chwilę potem przyszło kolejne gromko zapowiadane solo. i to był koniec. tym razem to rod morgenstein miał powalić publiczność na kolana... tak się nie stało i tym razem. było naprawdę źle. nie dość, że bębny były nagłośnione wyjątkowo kiepsko, jak na tak kulminacyjny moment koncertu, to linia gitar sącząca się gdzieś w tle popisu brzmiała jak dzwonek polifoniczny midi... i była odtwarzana z laptopa! w tym momencie wyszedłem. ale to nie wszystko. zadziwiły mnie reakcje publiczności, która zachowywała się, jakby na scenie grał zespół składający się z najlepszych muzyków świata. a tutaj mieliśmy zmanierowanego basistę/wokalistę, nijaki zespół i błyszczącego (jednak dość zamglonego) prawego wiosłowego. nie ogarniam. i utwierdzam się w przekonaniu, że publiczność coraz mniej potrzebuje jakości... ale w miarę profesjonalnego, pustego grania o niczym i na jedno kopyto.

jestem poważnie rozczarowany tym koncertem... szkoda, że panowie woleli robić głupie miny zamiast zagrać ciekawy, niemonotonny set. zapraszam do linczowania za subiektywną i zupełnie szczerą relację.
setlista:
1. pull me under
2. blind revolution mad
3. easy come easy go
4. stone cold killer
5. miles away
6. rainbow in the rose
7. deal with the devil
8. down incognito
9. your great escape
--> reb solo
10. you are the saint, i am the sinner
--> rod solo
11. headed for a heartbreak
12. can't get enough
13. 17
encore:
14. junk yard dog
15. madalaine
16. hungry
17. helter skelter

ufo wylądowało

2009-12-07T00:53:00.003+01:00

: kiedy? 19.11.2009 : gdzie? progresja : kto? ufo :
zaległości nadrabiania ciąg dalszy. stołeczną progresję 19 dnia listopada nawiedził kolejny legendarny zespół - UFO. przystawką głównej gwiazdy tego wieczoru był zespół the bulletmonks, ale niestety przyczyny natury złośliwej nie pozwoliły mi zobaczyć niczego więcej, poza zejściem zespołu ze sceny. mogę jedynie powiedzieć, że wokalista miał ze sobą bardzo oryginalny statyw do mikrofonu. był to zespawany łańcuch - muszę przyznać, że bardzo oryginalnie i niedrogo. UFO nie kazali czekać na siebie długo. równie szybko fani poddali się rockowej atmosferze i zaczęli naprawdę żywiołowo reagować na wyczyny rozbawionych muzyków na scenie. phil mogg od samego początku złapał bardzo dobry kontakt z publiką, wielokrotnie wychwalał polską gościnność i polskie piwo, a vinnie moore co chwila z wielką lekkością sypał powalającymi riffami i solówkami. atmosfera świetnej zabawy i wielkiej radości z grania była wyraźne odczuwalna przez cały czas dwugodzinnego koncertu, moore co jakiś czas swoje partie grał trzymając gitarę za głową. ~~pete way~~ rob de luca nie pozostawał mu dłużny i kilkakrotnie również popisał się taką umiejętnością.

w poprzednim wpisie był richie kotzen, teraz mamy vinnie moore. wielcy gitarzyści ostatnio panują na kuchomikoblogu i żaden z nich nie zawodzi i rozkłada mnie na drobne. ja chcę więcej takich eventów!
setlista:
1. saving me
2. when daylight goes to town
3. mother mary
4. let it roll
5. i'm loser
6. hell driver
7. cherry
8. only you can rock me
9. ain't no baby
10. love to love
11. baby blue
12. too hot to handle
13. lights out
encore:
14. rock bottom
15. shoot shoot
16. doctor doctor

richie kotzen, czyli nieznośna lekkość grania

2009-12-03T02:23:00.004+01:00

: kiedy? 24.11.2009 : gdzie? progresja : kto? richie kotzen, pieculewicz :
no, to czas zacząć nadrabianie zaległości. trochę ich się narobiło... postuluję o przedłużenie doby do 36h. ale do rzeczy - w progresji był zagrał richie kotzen, aktualnie, jak na mój gust jeden z najlepszych gitarzystów stąpających po naszym padole. po relacjach z katowickiego koncertu byłem koszmarnie zniecierpliwiony na to wydarzenie w stolicy. na sali tłumu nie było - na support, zespół roberta pieculewicza, przybyło trochę więcej niż setka widzów. była to całkiem solidna rozgrzewka, zagrana bardzo poprawnie, jednak bez polotu i oryginalności. pieculewiczowi mogę zarzucić dwie rzeczy - straszliwe gadulstwo między utworami i sztampowość, którą bardzo było słychać w czasie ich występu. mimo wszystko, był to bardzo porządny i nieźle dobrany do gwiazdy wieczoru występ - do tego okraszony bardzo sympatycznym solo bębniarza.

richie nie kazał na siebie długo czekać. techniczni szybko uprzątneli scenę po supporcie. to, co od razu rzuciło się w oczy, to pustka na scenie. pozostały dwa niewielkie piece i bardzo skromny zestaw perkusyjny. w czasie Koncertu kotzen i jego band dowiedli, że nie trzeba ze sobą wozić tirów pełnych sprzętu, żeby zagrać tak, żeby z wrażenia fanom opadło wszystko i nie mieli siły się nawet poruszyć. taki właśnie był Koncert w wydaniu kotzena, wirtuoza gitary. richie obezwładnił mnie swoją lekkością grania. brał gitarę w ręce, a ona sama zaczynała grać, na twarzy nawet nie rysowały mu się typowe dla gwiazd rocka grymasy i groźne miny. po prostu grał, grał rockowo, bluesowo, jazzowo, wszelako... i pewnie mógłbym tak bez końca rozpływać się nad tym co i jak. bo jest nad czym. tego powinno się uczyć w szkołach zamiast gry na flecie - pokazywać dzieciarni wartościową, prawdziwą muzykę. no, ale o Koncercie - kotzen z kawałka na kawałek miał coraz szerszy uśmiech i coraz odważniej wykonywał kolejne utwory. publiczność pulsowała, pod sceną zebrała się kameralna grupa fanów ryśka i dobrze. nie było przypadkowych słuchaczy, wszyscy byli wygłodniali jego muzyki. a on ich nie zawiódł, sypał brawurowymi solówkami z rękawa. a to jedną zagrał siedząc na krawędzi sceny, a to jeszcze inną trzymając gitarę za głową. zabawa była przednia! na bisach nie zabrakło wielkich przodków, richie sięgnął po all along the watchtower i stworzył potwora, który powalił wszystkich. ostre riffy okrasił, tak dla odmiany, soulowymi partiami wokalnymi... i właściwie niczym by się ten koncert nie różnił od innych występów ekstraklasy gitarzystów, gdyby nie drobny szczegół. a mianowicie, ilość bisów, które richie zagrał. no i warszawski koncert pobił wszelkie rekordy - po czwarym bisie - rewelacyjnie zagranym remember, kiedy sprzęt audio został wyłączony i światła w klubie zostały zapalone, na scenie ponownie pojawił się zespół i na głos domagał się doprowadzenia sceny do odpowiedniego stanu. no i zagrali...

ponad 2,5h muzykowania nie przeszkodziło zespołowi w tym, żeby wyjść do baru, porozmawiać z fanami, podpisać płyty i bawić się na afterparty do 3 rano...
to się nazywa rock'n'roll! takie wieczory zasługują bezapelacyjnie na nazywanie ich Koncertami, przez wielkie ka!

folkowo gitarowo z dziwnym przerywnikiem

2009-12-01T00:18:00.000+01:00

: kiedy? 29.11.2009 : gdzie? progresja : kto? korpiklaani, norther, troll gnat el' :
niedzielne koncerty w progresji do klubu ściągnęły tłumu. nie pamiętam kiedy ostatnio w klubie zgromadziło się tyle osób... wieczór pod znakiem folk-rocka. czyli panowie w spódnicach, giermkowie, fujarki i swojsko wiejskie klimaty. na pierwszy ogień (naprawdę BYŁ ogień!) poszedł rosyjski zespół troll gnat el'. no i przyznać muszę, że zjawisko to ciekawe było. ale miło się słuchało rosyjskiego wokalu w towarzystwie skocznej muzyki. towarzysze zrobili swoje - rozgrzali publiczność do czerwoności. tak, na suppoorcie pod sceną był tłok. szalejący tłum. właściwie, jedyną rzeczą, jaką można zarzucić temu koncertowi, to momentami ogłuszający pisk flażoletu (?). no i artyści wyglądali najbardziej spójnie z tym, co prezentowali muzycznie. bardzo, bardzo na plus!

drugim zespołem tego wieczora był fiński norther. moim, i nie tylko moim, zdaniem - zupełna pomyłka i porażka. zespół zagrał set składający się z 16 kawałków, ja miałem wrażenie, że grają ciągle to samo. do tego, grali muzykę gatunkowo diametralnie odmienną od pozostałych dwóch zespołów. połączenie czegoś z pogranicza growlu i krzyku ze zniewieściałym zawodzeniem nie jest fajne. od połowy występu tego zespołu tłum przy barze się zageszczał. to o czymś musi świadczyć... no i ten stroboskop na scenie.i scenariusz tej męczarni...na główną atrakcję wieczoru przyszło czekać długo... finowie z korpiklaani na scenie pojawili się w okolicach 22.30... zdecydowanie za długo kazali na siebie czekać. tłum wrzał i ciągle napierał na barierki. na scenie zabrakło poroża, odpowiednich ubiorów... no, poza ubranym odświętnie chłopkiem małorolnym grającym na szksypczach. muzycznie nieszczególnie przypadli mi do gustu... po kilku kawałkach się zebrałem i końca nie wyczekałem. zgromadzona publiczność bawiła się znakomicie!

z tego, co mi wiadomo, finowie skończyli grać grubo po północy... a zabawa była przednia. jednak z tego co zasłyszałem sam, to zdecydowanie - moimi faworytami tego wieczora pozostaną towarzysze z petersburga. i na koniec setlista korpiklaani:
1. vodka
2. journey man
3. korpiklaani
4. cottages & saunas
5. kipumylly
6. huppiaan aarre
7. tuli kokko
8. viima
9. juodaan viinaa
10. pellonpekko
11. metsamies
12. paljon on koskessa kivia
13. pinewoods
14. crows bring the spring
15. wooden pints
16. happy little boozer
17. midsummer night
18. beer beer
encore:
19. hunting song
20. let's drink

defmetale

2009-11-26T02:01:00.002+01:00

: kiedy? 17.11.2009 : gdzie? progresja : kto? nile, krisiun, grave :
było źle, 2 dni po tym zjawisku odczuwałem negatywne skutki okrutnego, morderczego blasta... i tyle powiem. po prostu nie moja działka, a na dodatek było ciemno. i przyznam się szczerze, że nie mam pewności co kiedy grało, poza krisiunem i nile, dlatego zdjęcia będą w kolejności chronologicznej, o! to prawdopodonie jest corpus mortalenastępnie na scenie pojawili się panowie z ulcerate, jak na mój gust, to oni byli najsłabszym ogniwem tego wieczora.według moich wyliczeń, to kolejny był zespół grave

kolejnymi artystami na scenie byli brazylijczycy z krisiun. zespół mi się kołatał po głowie, bo kiedyś, prawdopodobnie w rzeźni, był wywiad z perkusistą tego oto zespołu - twierdził, że jest niezmiernie dumny z tego, ze na nowym albumie (wtedy nowym) jego blast w końcu brzmi, jak karabin maszynowy. kyrje elejson. moja głowa nie ogarnia takiej... muzyki

na koniec na scenie pojawili się mordercy z nile. oprawcy ze stanów wyraźnie odstawali jakościowo od pozostałych zespołów, których IMHO nie dało się słuchać. natomiast nile było całkiem strawne, no i ich brzmienie było wyraźnie dużo bardziej selektywne.

na koniec setlista z nile:
ps. ogłaszam konkurs. kto pierwszy znajdzie złe oko saurona, ten wygrywa. czas start!
pps. zdjęcia z nile mają się pojawić w extremalnej gazecie metalowej, co się zowie blackastrial.
ppps. wszystkie zespoły grały strasznie i tak naprawdę ciężko było rozróżnić kto co gra... brrrr

julia marcell

2009-11-24T01:11:00.002+01:00

: kiedy? 23.11.2009 : gdzie? tr warszawa : kto? julia marcell :
na dobre zakończenie nie najlepszego poniedziałku w warszawskim tr warszawa wystąpiła julia marcell z zespołem. kiedy ostatnio, w grudniu 2008, widziałem julię, to występowała jedynie ze skrzypaczką i perkusistą, na dodatek w zatłoczonej, i jak zwykle zakrzyczanej cafe kulturalna. dzisiaj wystąpiła z pełnym zespołem, w spokojnym teatralnym otoczeniu, co bardzo pozytywnie na atmosferę i odbiór koncertu. brak oświetlenia dodatkowo wyostrzył zmysły, było naprawdę fajnie, wiele lepiej niż rok temu.

koncert trwał troszkę dłużej niż godzinę, troszkę krótko, ale było naprawdę satysfakcjonująco. setlista:

kwaśne urodziny. pasuje?

2009-11-22T20:27:00.003+01:00

: kiedy? 18.11.2009 : gdzie? stodoła : kto? acid drinkers, none, los pierdols :
uprzedzam, będzie długo.
w życiu niektórych zespołów przychodzi taki moment, że muzycy świętują 20-lecie powstania zespołu. tak było i tym razem, a radocha była olbrzymia, bo to chodziło o kwasożłopów, bo zespół wielce znakomity, bo mimo upływu lat nie tracą na jakości i bo ja z aparatem. rzecz miała miejsce w stołecznej stodole - obawiałem się tego miejsca, ale ostatecznie byłem bardzo miło zaskoczony jakością dźwięku. klub był dość luźno wypełniony, a pod sceną ciągle kręcił się wesoły młyn. na rozgrzewkę zagrali zamaskowani, morderczy los pierdols - anonimowa grupa robiąca fajne show na scenie. dość skutecznie skupiają na sobie uwagę swoją bardzo niezależną twórczością, wyglądem scenicznym i show, które robią. tym razem zagrali całkiem przyjemnie, chociaż nie był to ich najlepszy występ, jaki widziałem. w ramach realizowania prześmiewczego profilu, zespół zagrał cover acidów - cover bez dźwięku.

po krótkiej przerwie na scenie pojawił się none. nigdy wcześniej ich nie widziałem na żywca... albo po prostu tego nie pamiętam. to był bardzo żywiołowy występ, none posiada moc. niestety, brak śp. Olassa w zespole jest wyraźnie odczuwalny, brakuje jego charakterystycznego wokalu i gitary... mimo wszystko, na scenie był ogień, młyn rozkręcił się na dobre, a gorąca atmosfera udzieliła się również wokaliście, który wykonał popisowy stagediving z prawdziwego zdarzenia. znaczy się z zaskoczenia. na sam koniec występu none zagrało cover iron maiden - aces high, do którego wokalu udzielił jankiel i zabrzmiało to bardzo, bardzo dobrze. ten cover był wielkim przypieczętowaniem bardzo dobrego występu.

po godzinie 21 przyszedł czas na występ solenizantów, na scenie pojawili się panowie z acid drinkers. koncert rozpoczął się od utworów pochodzących z ostatniego albumu, między innymi we died before we started to live, które titus zadedykował zmarłemu w zeszłym roku Olassowi. występ miał charakter typowo retrospekcyjny, ze sceny płynęły dźwięki utworów pochodzących z coraz to starszych albumów. brawurowe wykonania przeplecione były klasyczną konferansjerką w wykonaniu titusa. na scenie działo się naprawdę dużo, przy mikrofonie titusa co jakiś czas pojawiał się messssje jankiel, a w czasie midnite visitor standardowo przy mikrofonie stanął messssje ślimak. poniosło chłopaka, rzucał się po scenie, jak nigdy. widać rozpierała go troszkę energia... pierwszą niespodzianką urodzinową, którą zafundowali nam acids, była obecności messssje perły na scenie. razem z zespołem zagrał między innymi acidofilia, jeden z moich ulubionych kawałków. drugim prezentem urodzinowym był messssje litza, przyznać muszę, że dziwnie wyglądał w dredach z gibsonem w ręce - zdecydowanie ładniej komponował się z bc rich'em, jak na okładce do dirty money dirty tracks... warszawskim bonusem był całkowicie zaimprowizowany for whom the bell tolls, jednak problemy z tekstem w pewnym momencie spowodowały, że litza pięknie zaśpiewał 'lalalalala'... od czego w końcu jest fantazja? na bisach na scenie pojawili się obaj byli gitarzyści, a na sam koniec zabrzmiał kolejny hołd dla Olassa - blues beatdown.

w setliście znalazło się 26 kawałków, gig trwał ponad 2h20min... kwaśne szaleństwo zakończone atakiem stormtroopersów, którzy przy użyciu brutalnej siły sprowadzili zespół ze sceny.
miałem straszny problem z wyborem zdjęć, więc zapraszam tutaj do obejrzenia pozostałych zdjęć. ja chcę więcej takich koncertów, na których zespół tryska energią i tak rewelacyjnie bawi się muzyką na scenie!!

cytując za titusem: "PASUJE?!"

setlista:
1. swallow the needle
2. in a black sail wrapped
3. we died before we started to live
4. life hurts more then death
5. home submarine
6. 24 radical questions
7. solid rock
8. slow & stoned
9. the wall
10. midnite visitor
11. pizza driver
12. masterhood of hearts...
13. yahoo
14. i am the mystic
15. deal rocca
16. barmy army
17. my pick w/ mr Pearl
18. calista w/ mr Pearl
19. acidofilia w/ mr Pearl
20. high proof w/ mr Litza
21. poplin twist w/ mr Litza
22. the joker w/ mr Litza
23. for whom the bell tolls w/ mr Litza
encore:
24. drug dealer
25. i fuck the violence
26. blues beatdown - grande finale